Το σύστημα του Μεγάλου Ίεροεξεταστή

Στούς τρεις πειρασμούς, που απέκρουσε ο Χριστός στην Έρημο, «προδιαγράφτηκε ολόκληρη η κατοπινή εξέλιξη της ανθρώπινης Ιστορίας και δόθηκαν τρείς εικόνες, στις οποίες συναντώνται όλες οι άλυτες Ιστορικές αντιφάσεις της αν­θρώπινης φύσεως που υπάρχουν στον κόσμο». Οι πειρασμοί αποκρούστηκαν από τον Χριστό εν ονόματι της ελευθερίας του ανθρωπίνου πνεύματος. Ο Χριστός δεν θέλησε το αν­θρώπινο πνεύμα να ύποδουλωθή από το ψωμί, το θαύμα και την κοσμική εξουσία. Ο Μεγάλος Ιεροεξεταστής δέχεται να ύποκύψη στους τρεις πειρασμούς εν ονόματι της ευτυχί­ας και της γαλήνης των ανθρώπων. Ετσι αρνείται την αν­θρώπινη ελευθερία. Προπαντός άλλου συγκατανεύει στον πειρασμό που υπόσχεται τη μεταβολή των λίθων σε ψωμιά.

«Απέκρουσες τη μοναδική και επιβλητική σημαία που σου προσφέρθηκε, με την οποία μπορούσες να άναγκάσης τους πάντες να σε ακολουθήσουν χωρίς καμιά αντίρρηση. Αρνή­θηκες τη σημαία του επιγείου άρτου και ενήργησες με αυτόν τον τρόπο, γιατί θέλησες να προσφέρης την ελευθερία και τον ουράνιο άρτο». Η αποδοχή των τριών πειρασμών οδηγεί στη γαλήνη της επίγειας ζωής των ανθρώπων, «θα είχες εκπληρώσει τα πάντα, οτιδήποτε είναι αυτό στο οποίο στρέ­φεται η προσπάθεια του ανθρώπου πάνω στη γη. Θα έδει­χνες στους ανθρώπους ποιόν πρέπει να προσκυνούν, σε ποιόν να παραδίδουν τη συνείδηση τους και τελικά με ποιόν τρό­πο θα μπορούσαν να ενωθούν σε μια μοναδική, όμόφωνη και οργανωμένη μαζική κοινωνία, μια που η προσπάθεια για οίκουμενική ενότητα είναι η τρίτη και τελευταία βασανιστι­κή προσπάθεια του ανθρώπου». Το σύστημα του Μεγάλου Ίεροεξεταστού λύνει όλα τα προβλήματα της επίγειας ευη­μερίας των ανθρώπων.

Το μυστικό του Μεγάλου Ίεροεξεταστού εκφράζεται στό γεγονός ότι οι άνθρωποι δεν άκολουθούν τον Χριστό αλλά το σύστημα της βίας. «Δεν είμαστε με σένα αλλά με τον Αντίχριστο αυτό είναι το μυστικό μας».

Το πνεύμα τού Μεγάλου Ίεροεξεταστού, που στη θέ­ση του Χριστού τοποθετεί τον Αντίχριστο, παρουσιάζεται στην Ιστορία με διάφορες μορφές. Ο Καθολικισμός με το σύστημα της παπικής θεοκρατίας, που μεταβάλλει την Εκ­κλησία σε κράτος, αποτελεί κατά τον Ντοστογιέφσκι ένα από τα προσωπεία του πνεύματος του Μεγάλου Ιεροεξετα­στού. Το ίδιο πνεύμα μπορούμε να συναντήσουμε στο Βυ­ζάντιο και σε κάθε καισαροπαπισμό και ιμπεριαλισμό. Ενα κράτος, όμως, που σέβεται τα όριά του, ποτέ δεν γίνεται η Εκφρασή του πνεύματος του Μεγάλου Ίεροεξεταστού και πο­τέ δεν βιάζει την ελευθερία του πνεύματος. Ο Χριστιανι­σμός στην ιστορική του μοίρα και πορεία πάντοτε βρέθηκε στον πειρασμό να αρνηθή την πνευματική ελευθερία. Και τίποτα άλλο δεν ήταν τόσο οδυνηρά δύσκολο για τήν χρι­στιανική ανθρωπότητα από την ευθύνη να διαφυλάξη τη γνη­σιότητα τής χριστιανικής ελευθερίας. Πράγματι, δεν υπάρχει τίποτα πιο βασανιστικό και ανυπόφορο για τον άνθρω­πο από την ελευθερία. Και ο άνθρωπος πάντοτε βρίσκει νέες δυνατότητες, για να αρνηθή την ελευθερία και να απορρίψη τό βάρος της. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο έξω άπό τον Χρι­στιανισμό αλλά και μέσα στόν ίδιο τον Χριστιανισμό. Η θεωρία της αυθεντικής εξουσίας πού έχει διαδραματίσει ένα τόσο μεγάλο ρόλο στην ιστορία του Χριστιανισμού, είναι μια άρνηση του μυστηρίου της χριστιανικής ελευθερίας, του μυ­στηρίου του Εσταυρωμένου Θεού.

Το μυστήριο τής χριστιανικής ελευθερίας είναι το μυστήριο του Γολγοθά και του Σταυρού. Η σταυρωθείσα αλήθεια δεν βιάζει κανέναν, δεν οδηγεί κανέναν στόν εξαναγκασμό. Μόνο ελεύθερα μπορεί κανείς να γνωρίση και να όμολογήση αυτή την αλήθεια. Η σταυρωθείσα αλήθεια απευθύνεται στην ελευθερία του αν­θρωπίνου πνεύματος. Ο Εσταυρωμένος δεν κατέβηκε από τό σταυρό, όπως ήθελαν καί τον προκαλούσαν οι άπιστοι κι όπως ως σήμερα οι ίδιοι έχουν τήν ίδια απαίτηση, γιατί «επιθυμούσε έντονα την ελεύθερη αγάπη του ανθρώπου και όχι τον δουλικό φόβο ενός σκλάβου μπροστά στον ισχυρό που τον τρέμει πάντοτε».
Η θεία αλήθεια ήλθε στόν κόσμο, ταπεινώθηκε, ποδο­πατήθηκε, σταυρώθηκε άπό τις δυνάμεις αύτού του κόσμου και γι' αύτό τελικά προβάλλεται ως η ελευθερία του πνεύ­ματος. Μια θεία αλήθεια πού τρομοκρατεί τους ανθρώπους με τη δύναμη της, θριαμβεύει στόν κόσμο και με τη βία υπο­τάσσει τις ανθρώπινες ψυχές, ποτέ δεν έχει ανάγκη της ε­λευθερίας για να αναγνωρισθή. Γι' αύτό λοιπόν το μυστήριο του Γολγοθά είναι το μυστήριο της ελευθερίας. Ο Γιός του Θεού έπρεπε να σταυρωθή άπό τις δυνάμεις αυτού του κό­σμου, για να στερεωθή το βασίλειο της ελευθερίας του ανθρωπίνου πνεύματος.

Νικολάϊ Μπερντιάγεφ
«Το πνεύμα του Ντοστογιέφσκι»
Εκδ. Πουρνάρα, 1990
Σελ. 108-110

«Και τι μ' αυτό;» W.B.Yeats

Οι πιο εκλεκτοί συμμαθητές του στο σχολειό
Λέγαν πώς θα γινότανε διάσημος·
Το πίστεψε κι αυτός, κι έζησε με κανόνες.
Κι ως τα τριάντα του τον έφαγε ο μόχθος.
«Και τι μ’ αυτό;» τραγούδησε τα φάντασμα του Πλάτωνα.
«Και τι μ’ αυτό;»
Ολα τα Εργα του διαβάστηκαν
Και ύστερ' από χρόνια κέρδισε
Χρήματα αρκετά για τις ανάγκες του
Και φίλους κέρδισε πού ήταν φίλοι.
«Και τι μ' αυτό;» τραγούδησε το φάντασμα, του Πλάτωνα.
«Και τι μ' αυτό;»
Ολα τα ευτυχισμένα του όνειρα εκπληρώθηκαν:
Σπίτι απόχτησε παλιό, γυναίκα, κόρη, γιό,
Χωράφια με δαμασκηνιές και λάχανα,
Κι είχε τριγύρω του σοφούς και ποιητές.
«Και τι μ' αυτό;» τραγούδησε το φάντασμα του Πλάτωνα.
«Και τι μ' αυτό;»
«Το Εργο μου τελείωσε», είπε όταν γέρασε,
«Σύμφωνα με το σχέδιο τα νεανικό,
Και ας φωνάζουν οί ανόητοι· ποτέ δεν έξετράπην,
Κάτι το τέλειο κατόρθωσα εγώ».
Πιο δυνατά τραγούδησε το φάντασμα του Πλάτωνα:
«Και τι μ' αυτό;»

W.B. Yeats-Η δεύτερη έλευση

W.B. Yeats-Η δεύτερη έλευση

Γυρίζοντας και γυρίζοντας σε ένα σπιράλ που απλώνεται
το γεράκι δεν μπορεί να ακούσει τον αφέντη του·
Τα πράγματα καταρρέουν· το κέντρο δεν κρατά·
γυμνή αναρχία στον κόσμο εξαπολύεται
εξαπολύεται το κύμα που θολώνει απ' το αίμα και παντού
πνίγεται η τελετή της αθωότητας·
οι άριστοι έχουν απωλέσει κάθε πεποίθηση, ενώ οι χείριστοι
είναι γεμάτοι παθιασμένη ένταση

Σίγουρα, κάποια αποκάλυψη πλησιάζει·
σίγουρα πλησιάζει η δεύτερη έλευση.
Η δεύτερη έλευση! Δεν έχω προλάβει να πω αυτά τα λόγια
και μια αχανής εικόνα απ' το Spiritus Mundi
μου σκοτεινιάζει την όραση: κάπου μες στις άμμους της ερήμου
ένα σχήμα με σώμα λιονταριού και κεφάλι ανθρώπου
ένα βλέμμα άδειο και ανηλεές σαν τον ήλιο
κινεί τους αργούς του γοφούς, ενώ γύρω του
στροβιλίζονται οι σκιές των θυμωμένων πουλιών της ερήμου.
Πέφτει πάλι σκοτάδι· μα τώρα ξέρω
πως είκοσι αιώνες πετρωμένου ύπνου
τους αναστάτωσε με εφιάλτες ένα κουνιστό κρεβατάκι,
και ποιο σκληρό κτήνος, που η ώρα του έχει επιτέλους έρθει,
βαδίζει χαλαρό προς την Βηθλεέμ να γεννηθεί;

Posted by Αντωνης 0 comments at 2:21 μ.μ.

Το άρρωστο ρόδο

Το άρρωστο ρόδο

William Blake
Το άρρωστο ρόδο (1794)

Ω ρόδο, είσαι άρρωστο!
Το αόρατο σκουλήκι
που τη νύχτα πετά
μέσα στην πολύβουη καταιγίδα

Βρήκε το κρεβάτι σου
της πορφυρής χαράς
κι η σκοτεινή, κρυφή του αγάπη
σου κατατρώει τη ζωή.

Εικόνα: wikipedia commons

Posted by Αντωνης 1 comments at 8:24 μ.μ.

αλλαγή πλεύσης

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

Η άρνηση εκτέλεσης διαταγής καταστολής όχλου, «γέννησε» το πραξικόπημα...

ΕΚΤΑΚΤΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΔΙΚΤΥΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

Το παρακάτω άρθρο έρχεται να δώσει με ντοκουμέντα μια άλλη διάσταση στο γιατί έγιναν οι πρόσφατες κρίσεις στις Ένοπλες Δυνάμεις και κυρίως το τι κινδύνους αντιμετωπίζει ο κόσμος της εργασίας από την σημερινή αισχρά ταξική συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και τη νέα στρατιωτική ηγεσία του «σκληρού» όπως αρέσκεται να χαρακτηρίζεται νέου Α/ΓΕΕΘΑ Αντιστράτηγου Κωσταράκου.

Ταυτόχρονα επιβεβαιώνει τις καταγγελίες μας για την εκπαίδευση του Ελληνικού Στρατού σε Επιχειρήσεις Καταστολής Πλήθους και αμφισβητεί ανοικτά τις διαβεβαιώσεις του πρώην ΥΕΘΑ Π. Μπεγλίτη ότι ο στρατός δεν πρόκειται να αναμιχθεί στην εσωτερική πολιτική ζωή.  

Χωρίς να ταυτιζόμαστε με το δημοσίευμα πιστεύουμε ότι θα ήταν μεγάλο λάθος για τον αγωνιζόμενο λαό μας να το παραβλέψει.

ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

ΤΗΛ. ΕΠΙΚ. 6932955437 diktiospartakos.blogspot.com

Η άρνηση εκτέλεσης διαταγής καταστολής όχλου, «γέννησε» το πραξικόπημα...

Καρατόμησαν σε μια νύχτα την ηγεσία του Στρατού επειδή αρνήθηκε να τοποθετηθεί απέναντι στους Έλληνες πολίτες! Νέες αποκαλύψεις για τις αναφορές του τ.Υπουργού στους Γάλλους! Τι αποκαλύφθηκε στο Γαλλικό κανάλι 5, την Τρίτη 8 Νοεμβρίου 2011;

Στα 14 χρόνια λειτουργία μας, είδαμε τον...
Στρατό να χρησιμοποιείται άλλοτε ως μέσο μπίζνας, κομπίνας και καταλήστευσης των ταμείων του κράτους, από πολιτικούς με of shore εταιρίες και μεθόδους αποπληρωμής αλά Goldman Sachs!

Μεθόδους που σου επέβαλαν να αγοράσεις οπλικά συστήματα, σου έβρισκαν τράπεζα να σου δανείσει, συμβόλαια συντήρησης του εξοπλισμού και εταιρίες να... σου εκπαιδεύσουν το προσωπικό! Τετραπλό κέρδος δηλαδή, μιας και χωρίς μία αποκτούσες ένα πολυδιαφημισμένο οπλικό σύστημα για να κάνεις τον μπαμπούλα στην περιοχή!

Μόνο που σε όλο αυτό το αμαρτωλό σύστημα, ένα ποσοστό που ξεπερνούσε πάντα το 65%, όδευε σε κομματικά ταμεία, of-shore επιχειρήσεις, τσέπες πολιτικών καθώς και μεσαζόντων των οπλικών συστημάτων!

Και ο λαός, πλήρωνε πάντα ως. κύριος (για να μην χρησιμοποιήσω την πασίγνωστη διεθνώς ελληνική λέξη) τα κόλπα που οργάνωνε η Goldman Sachs και τα τσιράκια της!

Είναι φυσιολογικό σε ένα τέτοιο αμαρτωλό σύστημα να υπήρξαν ΚΑΙ στρατιωτικοί που «πάτησαν» τον όρκο τους και έβαλαν το δάχτυλο στο μέλι! Είμαι βέβαιος γι αυτό!

Όμως οι στρατιωτικοί αυτοί, είναι κατά την κρίση μου ελάχιστοι!
Λίγο περισσότεροι είναι αυτοί, που πιέστηκαν από πολιτικούς, ενέδωσαν και έβαλαν τελικά την υπογραφή τους έτσι ώστε να αγοράσουμε ότι ποιο άχρηστο είχε κατά καιρούς η παγκόσμια αγορά!
Σίγουρα όμως, δεν είναι αυτοί οι υπαίτιοι της κούρσας των εξοπλισμών! Σίγουρα δεν είναι αυτοί οι διοργανωτές του πάρτι της λεηλασίας της περιουσίας του Ελληνικού Λαού!

Χρηματοδότες - έμποροι όπλων, υπουργοί και Πρωθυπουργοί, είναι οι κατ εξοχής υπαίτιοι της τεράστιας και διαχρονικής αυτής λεηλασίας!

Όλα τα παραπάνω, φαίνεται ότι διαφεύγουν στον τέως υπουργό Άμυνας, Πάνο Μπεγλίτη!

Ή για να είμαι ποιο δίκαιος, προσποιείται ότι του διαφεύγουν, διότι τα γνωρίζει πολύ καλά!

Το ΠΑΣΟΚ, με τις αγορές του «αιώνα» σε αμερικανικά κυρίως προϊόντα την δεκαετία του 80 και 90, σπατάλησε τρισεκατομμύρια ευρώ σε αγορές Αμερικανικής Πραμάτειας της Goldman Sacks, και το μόνο που κατάφερε είναι να αμφισβητηθεί το μισό Αιγαίο, να χάσουν τη ζωή τους τρία παλληκάρια μας στα Ίμια και δέκα Έλληνες πιλότοι στο Αιγαίο!

Κατά τα άλλα, το μαύρο χρήμα έρεε άφθονο στα κομματικά γραφεία, και οι βίλες των υπουργών γινόντουσαν ολοένα και ποιο χλιδάτες, άλλοτε από τα δωράκια των εμπόρων, άλλοτε από τις χρηματοδότριες τράπεζες και άλλοτε από το απ ευθείας μπαξίσι που έπαιρναν ως ΜΙΖΑ !

Μέσα σε ένα τέτοιο πανάθλιο και διεφθαρμένο κράτος-φέουδο, οι Στρατιωτικοί στην Ελλάδα, ούτε είχαν την δυνατότητα ούτε και κατάφεραν ποτέ να επιβάλουν τον εξορθολογισμό των αμυντικών δαπανών στις πολιτικές ηγεσίες!

Για την ακρίβεια, όχι «Πραξικόπημα» δεν μπορούσαν να κάνουν, αλλά ούτε καν να συνεννοηθούν μεταξύ τους για καθημερινά θέματα λειτουργίας του Στρατεύματος!

Η δομή, η σύνθεση και η λειτουργία του Ελληνικού Στρατού, όλα αυτά τα χρόνια, είχε ως γνώμονα την ύπαρξή του μόνο και μόνο γιατί δίπλα μας βρίσκεται η Τουρκία!

Οι κομματικές αντιθέσεις είχαν εισχωρήσει και στο στράτευμα, το οποίο είχε γίνει μετά το 74, η απόλυτη εικόνα και ομοίωση της Ελληνικής Κοινωνίας!

Όποιος λοιπόν πιστεύει ότι θα μπορούσαν πέντε- δέκα Αξιωματικοί να κάνουν κίνημα στον στρατό, ή είναι άσχετος, ή είναι μεγάλος ψεύτης ή έχει δηλώσει «τρανσέξουαλ» και δεν πήγε καν στο Στρατό (συγχωρέστε με αλλά δεν άντεξα και το έγραψα)!

Διότι, όποιος υπηρέτησε έστω και ένα εξάμηνο στον Ελληνικό Στρατό, γνωρίζει καλά, ότι για να δοθεί μια διαταγή να κινηθούν άρματα και οχήματα του Στρατού, ισοδυναμεί στην ουσία με την . Ανάσταση του Λαζάρου!!!

Ποιο εύκολα μπορεί να αναστηθεί ένας νεκρός, παρά να κινηθεί μια μονάδα σε πολιτική ζώνη!

Ποιο εύκολα τετραγωνίζεις έναν. κύκλο, παρά να κάνεις κάτι στον Στρατό χωρίς να σε πάρουν είδηση. πριν καν το σκεφτείς!

Δεν θα αναλωθώ στο γιατί και στις γενεσιουργές αιτίες της αδυναμίας πραξικοπήματος στην Ελληνικό Στρατό, γιατί αυτές είναι γνωστές σε όλους, πλην ίσως του κ. Μπεγλίτη!!!

Από τη στιγμή που οι μισοί αξιωματικοί είναι εγγεγραμμένοι σε δεξιά κόμματα και οι άλλοι μοί σε αριστερά, έναντι ποιων κύριε Μπεγλίτη θα «πραξικοπηματούσαν»; Έναντι των κομμάτων που τους τοποθέτησαν στις θέσεις τους ή έναντι των κομμάτων που αποτελούσαν τους. εγγυητές της θεωρίας . «μη πόλεμος» ;;;

Πιστεύω ακράδαντα ότι οι Έλληνες αξιωματικοί είναι από τους καλύτερους παγκοσμίως! Αλλά στις Στρατιωτικές Αξίες του παραδοσιακού πολέμου! Όταν μιλάς σε έναν Έλληνα Αξιωματικό για Πραξικόπημα, είναι σα να προσπαθείς να μιλήσεις Κινέζικα σε έναν . Εξωγήινο!

Τόσο απλά είναι τα πράγματα κύριε Μπεγλίτη!

Κι ερχόμαστε τώρα στο προκείμενο!

ΓΙΑΤΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ Η ΑΠΕΙΛΗ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ;

Γιατί το είπε στις Κάννες; Γιατί το είπε ο Μπεγλίτης;

O λόγος είναι απλός!

Στην Ελλάδα, ο Στρατός είναι το εύκολο θύμα! Μπορείς να του φορτώσεις τα πάντα! Μέχρι που μπορείς να δίνεις συνεντεύξεις στο Mega την ώρα που οι Τούρκοι σκοτώνουν τα παιδιά μας και εσύ να κάνεις τον . Υπουργό!

Μπορείς να παίρνεις τη σημαία από ένα νησί και να λες ότι την πήρε ο αέρας!

Διότι όπως κατάφεραν οι πολιτικοί να μην υπάρχει συνέχεια στην πολιτική μας όταν αλλάζουν οι υπουργοί έτσι κατάφεραν να επιβάλουν την ίδια κατάσταση και στο Στράτευμα!

ΤΟ ΠΟΣΟ ΜΕΓΑΛΑ ΨΕΜΑΤΑ ΑΡΑΔΙΑΣΑΝ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΚΑΙ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ, φαίνεται από ένα και μόνο πράγμα:

Αν υποθέσουμε ότι κάποιοι ετοίμαζαν πραξικόπημα, τότε, με απλές ενδείξεις, ειδικά τούτες τις κρίσιμες ώρες, θα μπορούσε ο υπουργός να τους περάσει ΣΤΡΑΤΟΔΙΚΕΙΟ !

Γιατί δεν έγινε αυτό;

Γιατί, καρατόμησε 20 ικανότατα στελέχη ;

Γιατί σήμερα όλοι οι. κατηγορούμενοι για Αποστασία αποστρατεύτηκαν με όλες τις τιμές και δόξες καθώς και όλες τις συνταξιοδοτικές παροχές;

ΓΙΑΤΙ πολύ απλά όλα αυτά ήταν παραμύθια!

Ούτε ποτέ τους στασίασαν και ούτε ποτέ τους συναντήθηκαν έστω και για λίγο οι 20 αυτοί αξιωματικοί!

Κοιτάχτε τον Γιάγκο και πείτε μου σας παρακαλώ, αν αυτός ο άνθρωπος, σας «κάνει» για αξιωματικός που μπορεί να προβεί σε πραξικόπημα!

Μην τρελαθούμε όλοι σε τούτη εδώ τη χώρα!!!

ΓΙΑΤΙ ΜΙΛΗΣΕ Ο ΜΠΕΓΛΙΤΗΣ ΓΙΑ ΚΥΠΑΤΖΙΔΙΚΕΣ ΓΑΛΛΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ;

Αν ήταν μια χώρα, που πλησίασε πολύ κοντά στην αλήθεια όσων συνέβησαν, αυτή ήταν η Γαλλία ! Στις δημόσιες συζητήσεις που έγιναν στην κρατική τηλεόραση, ο Παπανδρέου απογυμνώθηκε τόσο από Σοσιαλιστές όσο και από δεξιούς Γάλλους! Και κυρίως από Έλληνες που ζουν χρόνια στη Γαλλία και γνωρίζουν πολύ καλά τα τεκταινόμενα στη χώρα!

Στην Ελλάδα το θέμα είχε καλυφθεί καλά και έπρεπε να τονιστεί προς της Γαλλία, ότι η υπογραφή των Φρεγατών μπορεί να αναθεωρηθεί αν συνεχίσουν να μιλάνε για την πραγματική πολιτική και τις αλλαγές στο Στράτευμα!

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΩΡΑ: Την Τρίτη 8 Νοεμβρίου 2011, στις 7 παρά πέντε το απόγευμα, στο Γαλλικό κανάλι 5 διεξαγόταν μια μεγάλη συζήτηση με πολλούς καλεσμένους, για τα φλέγοντα θέματα της Ελλάδας και του δημοψηφίσματος.

Ένας δημοσιογράφος - αναλυτής αποκάλυψε στα εκατομμύρια Γάλλων που παρακολουθούσαν την εκπομπή ότι ο πραγματικός λόγος της αποστρατείας της ηγεσίας των ενόπλων δυνάμεων της Ελλάδας, ΔΕΝ ήταν το πραξικόπημα! Αυτό μπορεί να βόλευε την Ελληνική Κυβέρνηση που ήθελε πάση θυσία να κερδίσει χρόνο.

Όταν τον ρώτησαν όλοι οι παριστάμενοι, γιατί τότε τους αποστράτευσαν είπε επί λέξη: "Ο πραγματικός λόγος της αποστρατείας της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων στην Ελλάδα αποτέλεσε το γεγονός πως η ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων αρνήθηκε τη συμμετοχή του στρατού, σε επικείμενες επιχειρήσεις προστασίας πολιτικών στη Βουλή και καταστολής εξεγέρσεως του πλήθους!!!"

Η συζήτηση στο σημείο αυτό άναψε και κατόπιν αφού είπαν όλοι τις γνώμες τους, το θέμα που ακολούθησε ήταν ότι η Ελληνική αστυνομία δεν επαρκεί και εμφανίζεται κουρασμένη...

Αυτή την συζήτηση ήθελε να σταματήσει με την εμφάνισή του ο Πάνος Μπεγλίτης στο ΣΚΑΙ. Αυτή που άρχισε να γίνεται στη Γαλλία για την συμμετοχή του Στρατού στην καταστολή όχλου! Ήθελε να προλάβει τις διαστάσεις και να την σταματήσει εν τη γενέσει της, υπενθυμίζοντας στους Γάλλους, το τελευταίο συμβόλαιο που είχε υπογράψει! Το συμβόλαιο ναυπήγησης Γαλλικών Φρεγατών! Το τελευταίο βέβαια. ξέχασε να το πει !!!

Αντιλαμβάνεται λοιπόν κανείς, ότι ξεκινά η δικαίωσή μας, που πολύ νωρίτερα είχαμε αποκαλύψει την περίφημη υπόθεση με το «άνοιγμα» της «Διαταγής Καταστολής Όχλου» από το Στρατό καθώς και της Ασκήσεως Παρμενίωνας που προέβλεπε την απομάκρυνση πολιτών και πολιτικών από το Κοινοβούλιο με ελικόπτερα του Στρατού!

Όλα όσα διαρρέονται εντέχνως για δήθεν πραξικοπήματα και στάσεις αξιωματικών, αποτελούν απίθανες ανοησίες του ίδιου του Πρωθυπουργού αλλά και όσων ισχυρίζονται κάτι τέτοιο.

Ο λόγος της καρατόμησης της ηγεσίας της ΕΛΑΣ και του ΣΤΡΑΤΟΥ ήταν ένας και μοναδικός!

Δεν ήθελε ο Στρατός, στην αλλαγή του νέου Αμυντικού δόγματος να αναλάβει τέτοιους επικίνδυνους ρόλους!

Ρόλους που έφερναν κοντά τις μνήμες του Πολυτεχνείου!

Τα ΜΑΤ, μετά από την κοροϊδία του υπουργού, κάνουν στην ουσία «λευκή» απεργία, και με τίποτε δεν έχουν το ζήλο που επέδειξαν στις τελευταίες διαδηλώσεις, μιας και όπως λένε οι ίδιοι οι αστυνομικοί που υπηρετούν εκεί, «όχι μονό δεν πήραν αυτά που τους υποσχέθηκαν, αλλά τους έκοψαν και περισσότερα»!

Έτσι, το σχέδιο της Κυβέρνησης για ένα μικτό σχήμα Στρατού και Χωροφυλακής στην Ελλάδα, έδειχνε να ναυαγεί, αφού ειδικά από την πλευρά του Στρατού, έφτασαν σε σημείο να αρνηθούν να εκτελέσουν την διαταγή «καταστολής όχλου» του ΓΕΕΘΑ!

Τέλος, επειδή κάποιοι μας κατηγόρησαν ότι για όλα αυτά δεν «βγάζουμε» κάποια ντοκουμέντα, προφανώς δεν σκέφτονται ότι οι διαταγές αυτές έχουν περιορισμένο αριθμό αποδεκτών. Άρα, η ανάδειξη ενός τέτοιο εγγράφου, οδηγεί αυτομάτως και στην φωτογράφηση του ανθρώπου που το είχε... πριν από εμάς!

Τέτοια χάρη, δεν κάναμε ούτε θα κάνουμε ποτέ σε κανέναν!

Κλείνω όμως με κάποια ερωτήματα:

Τόσος θόρυβος, τόση ένταση και τέτοια διάσταση που έλαβε η αποκάλυψη μας αυτή, δεν σας προβλημάτισε που δεν απασχόλησε κάποιο παραδοσιακό ΜΜΕ;

Δεν σας προβλημάτισε που ΔΕΝ διαψεύστηκε ΠΟΤΕ από κανέναν;
Όταν διαψεύδουν στο υπουργείο Άμυνας, ακόμη και . ένα ψύλλου πήδημα, δεν σας προβλημάτισε ότι ΟΥΔΕΙΣ, μπήκε στον κόπο να πει ότι τέτοια διαταγή δεν υπήρξε ποτέ;

Ότι τέτοιο σενάριο στον Παρμενίωνα δεν έλαβε ποτέ χώρα;

Δεν σας προβληματίζει, πως μόλις ένα μεγάλο Γαλλικό κανάλι, αποκάλυψε την ύπαρξη αυτής της Διαταγής στην Ευρώπη, ο υπουργός Άμυνας αντί για να τη σχολιάσει μίλησε για μίζες και συμβόλαια με φρεγάτες και κυπατζίδικα Γαλλικά γραφεία;

Και πολύ περισσότερο, δεν σας προβληματίζει ότι ΔΕΝ ρωτήθηκε ποτέ -έστω και off the record- ένας εκ των Αρχηγών των τριών όπλων μας, αν διάβασε ποτέ τέτοια άκρως απόρρητη διαταγή;

H γνώμη μου είναι, ότι αν θέλουμε να σώσουμε την κατάσταση στη χώρα και να περισώσουμε την τιμή των Ενόπλων μας Δυνάμεων, από τα κάθε λογής «σταγονίδια» . θα πρέπει άμεσα να εξοβελιστούν από το πολιτικό μας σύστημα όλοι αυτοί που ενέπλεξαν το Στρατό σε παιχνίδια «πραξικοπημάτων» και να δικαστούν από τα αρμόδια δικαστήρια!

Με το θέμα όπως σας είχα πει και στο προηγούμενο άρθρο μου, δεν θα ξεμπερδέψουν εύκολα.
γράφει ο Γιώργος Αδαλής από το aegeantimes

Αναρτήθηκε από giorgis στις 2:08 μ.μ.

γιατί;

Πολυτεχνείο, 1973-2011, 38 xρόνια μετά...

Από "Απόδημος"
   

Απο το βιβλίο του Jhoci Gertson “Αμφισβήτησέ με”, μετάφραση Bessy de Brouwer

Το κείμενο παραμένει στην αρχική του μορφή, όπως γράφτηκε πριν τριάντα οκτώ χρόνια.

Οι ημερομηνίες του τίτλου αλλάζουν, για την επικαιρότητα.

Συνεχίζω και κρατώ βαθιά μέσα μου τις τέσσερις μέρες που έζησα μέσα στο Πολυτεχνείο και παραμένουν από τις ωραιότερες αναμνήσεις της ζωής μου.

Ποτέ από τότε δεν πήγα σε καμία επέτειο και αφήνω όλους τους αντιστασιακούς που παρουσιάστηκαν να διηγούνται γι αυτά που...
συνέβησαν εκεί μέσα και στους γύρω δρόμους αποπροσανατολίζοντας με μπούρδες και παραμύθια την κοινή γνώμη και το χειρότερο, τις νεότερες γενιές.

Με αγάπη και σεβασμό θα θυμάμαι τον Μπάμπη τον μάγειρα, που έβαλε κάθετα το καινούριο του αυτοκίνητο στη Στουρνάρη για να εμποδίσει τις αύρες της αστυνομίας και του το έκαναν ντενεκέ, τον Λουκά τον ζωγράφο και ποιητή από την Δεξαμενή του Κολωνακίου που ενώ δεν είχε κυριολεκτικά να φάει, βρήκε λίγα λεφτά, αγόρασε φάρμακα και μέσα στον χαλασμό μας τα έφερε δύο η ώρα το πρωί, την τρίτη μέρα. Την Κατερίνα, το χιπάκι, από την Καβάλα (που είχε βρει καταφύγιο σε ένα μικρό δωμάτιο στ’ Αναφιώτικα της Πλάκας) που γυρνούσε σαν τη σβούρα ανάμεσά μας για να μας διευκολύνει σε ό,τι της ζητούσαμε, τον Πέτρο τον εργάτη οικοδομών, που πλάκωσε τους αληταράδες που έσπασαν τη βιτρίνα της υπεραγοράς απέναντι από την είσοδο του Πολυτεχνείου, για να κλέψουν, την πανέμορφη Βιβή την αρχαιολόγο που μας έκανε χρέη νοσοκόμας, και χιλιάδες άλλους άγνωστους που παράτησαν την οικογένειά τους, την δουλειά τους και τα έβαλαν με τη χούντα στα ίσια.

Με αποτροπιασμό ακούω και βλέπω όλα αυτά τα χρόνια διάφορους, να εκθειάζουν την παρουσία τους στον ιερό χώρο του Πολυτεχνείου και να την έχουν ξεπουλήσει για έναν λογαριασμό τραπέζης, ένα βουλευτικό θώκο, γραβάτα, κουστούμι και εθνικό φρόνιμα παρέλασης.

Όμως όπου κι αν βρίσκεστε όλοι εσείς οι ανώνυμοι, αλήτες σας φωνάζανε, θάβετε τον θυμό που σας προκαλούν και ήρεμοι παρακολουθείτε όλους αυτούς να εισπράττουν και να ξεπουλούν τις ιδέες σας, να καπηλεύονται με τον χειρότερο τρόπο τις προσπάθειές σας, προσπάθειες που κάνατε ώστε οι επόμενες γενιές να ζήσουν σε καθεστώς πραγματικής δημοκρατίας και ελευθερίας.

Jhoci Gertson

Eλευθερία - P. Eluard

       Liberté

Sur mes cahiers d'écolier
Sur mon pupitre et les arbres
Sur le sable de neige
J'écris ton nom

Sur toutes les pages lues
Sur toutes les pages blanches
Pierre sang papier ou cendre
J'écris ton nom

Sur les images dorées
Sur les armes des guerriers
Sur la couronne des rois
J'écris ton nom

Sur la jungle et le désert
Sur les nids sur les genêts
Sur l'écho de mon enfance
J'écris ton nom

Sur les merveilles des nuits
Sur le pain blanc des journées
Sur les saisons fiancées
J'écris ton nom

Sur tous mes chiffons d'azur
Sur l'étang soleil moisi
Sur le lac lune vivante
J'écris ton nom

Sur les champs sur l'horizon
Sur les ailes des oiseaux
Et sur le moulin des ombres
J'écris ton nom

Sur chaque bouffées d'aurore
Sur la mer sur les bateaux
Sur la montagne démente
J'écris ton nom

Sur la mousse des nuages
Sur les sueurs de l'orage
Sur la pluie épaisse et fade
J'écris ton nom

Sur les formes scintillantes
Sur les cloches des couleurs
Sur la vérité physique
J'écris ton nom

Sur les sentiers éveillés
Sur les routes déployées
Sur les places qui débordent
J'écris ton nom

Sur la lampe qui s'allume
Sur la lampe qui s'éteint
Sur mes raisons réunies
J'écris ton nom

Sur le fruit coupé en deux
Du miroir et de ma chambre
Sur mon lit coquille vide
J'écris ton nom

Sur mon chien gourmand et tendre
Sur ses oreilles dressées
Sur sa patte maladroite
J'écris ton nom

Sur le tremplin de ma porte
Sur les objets familiers
Sur le flot du feu béni
J'écris ton nom

Sur toute chair accordée
Sur le front de mes amis
Sur chaque main qui se tend
J'écris ton nom

Sur la vitre des surprises
Sur les lèvres attendries
Bien au-dessus du silence
J'écris ton nom

Sur mes refuges détruits
Sur mes phares écroulés
Sur les murs de mon ennui
J'écris ton nom

Sur l'absence sans désir
Sur la solitude nue
Sur les marches de la mort
J'écris ton nom

Sur la santé revenue
Sur le risque disparu
Sur l'espoir sans souvenir
J'écris ton nom

Et par le pouvoir d'un mot
Je recommence ma vie
Je suis né pour te connaître
Pour te nommer

Liberté

Paul Eluard
Poésies et vérités, 1942

Ελευθερία

Στα σχολικά τετράδια μου

Πάνω στο γραφείο μου και τα δέντρα

Πάνω στην άχνη του χιονιού

Γράφω το όνομά σου

Σε όλες τις διαβασμένες σελίδες

Σε όλες τις κενές σελίδες

στην πέτρα, αίμα, χαρτι  ή τέφρα

Γράφω το όνομά σου

Στις χρυσές εικόνες

Στα όπλα των πολεμιστών

Στο στέμμα των βασιλέων

Γράφω το όνομά σου

Στη ζούγκλα και την έρημο

Στις φωλιές , στα γεννήματα,

Στην ηχώ των παιδικών μου χρόνων

Γράφω το όνομά σου

Στα θαύματα της νύχτας

Στο άσπρο καθημερινό ψωμί

Στις δεσμευμένες εποχές

Γράφω το όνομά σου

Σε όλα τα μπλε κουρέλια μου

Στην ηλιολουστη, μουχλιασμένη λιμνούλα

Στη ζωντανή φεγγαρόλουστη λίμνη

Γράφω το όνομά σου

Στις πεδιάδες, στον ορίζοντα

Στα φτερά των πουλιών

Και στο μύλο των σκιών

Γράφω το όνομά σου

Σε κάθε ιχνος της Αυγής

Στη Θάλασσα,  στα πλοία

Στο αλλοπαρμένο βουνό

Γράφω το όνομά σου

Στον αφρό των σύννεφων

Στους ιδρώτες της καταιγίδας

Στη πυκνή βροχή που εξασθενίζει

Γράφω το όνομά σου

Στις σπιθηρίζουσες μορφές

Στις καμπάνες των χρωμάτων

Στη φυσική αλήθεια

Γράφω το όνομά σου

Στα πνευματώδη μονοπάτια

Στους δρόμους που ξεδιπλώνονται

Στις πλατείες που ξεχωρίζουν

Γράφω το όνομά σου

Στην λαμπα που ανάβει

Στη λάμπα σβήνει

Στους μαζεμένους λόγους μου

Γράφω το όνομά σου

Στο μισοκομμένο φρούτο

του καθρέφτη στο δωμάτιο μου

Στου κρεβατιου μου το άδειο κέλυφος

Γράφω το όνομά σου

Στο λιχουδικο και τρυφερό σκυλί μου

Στα κατεβασμένα του αυτιά

Στα αδέξια  πόδια του

Γράφω το όνομά σου

Στη πρόσοψη  της ξωπόρτας μου

Στα γνωριμα αντικείμενα

Στο τρεμόσβησμα της φωτιάς

Γράφω το όνομά σου

Στη παραδομένη σάρκα

Στο μέτωπο των φίλων μου

Σε κάθε χέρι που απλώνεται

Γράφω το όνομά σου

Στο ποτήρι των εκπλήξεων

Στα απαλά χείλη

μουδιασμένα από την σιωπή

Γράφω το όνομά σου

Στα καταστραμμένα μου καταφύγια

Στους προβολείς μου που κατάρρευσαν

Στους τοίχους της πλήξης μου

Γράφω το όνομά σου

Στην απουσία χωρίς επιθυμία

Στη γυμνή μοναξιά

Στις πορείες θανάτου

Γράφω το όνομά σου

Στην επιστροφή στην υγεία

Στο εξαφανισμένο ρίσκο

Στην ελπίδα χωρίς μνήμη

Γράφω το όνομά σου

Και με τη δύναμη μιας λέξης

Ξαναρχίζω τη ζωή μου

Γεννήθηκα για να σε γνωρίσω

Για να σου δώσω τ' όνομά σου:

Ελευθερία

Paul Eluard
Poésies et vérités, 1942


(ελεύθερη μετάφρασή μας)

Bertolt Brecht-Στους ευθυγραμμιζόμενους

Bertolt Brecht-Στους ευθυγραμμιζόμενους/An Die Gleichgeschalteten

Bertolt Brecht

Στους ευθυγραμμιζόμενους

Μετάφραση

Δημήτρη Τζωρτζόπουλου

Εισαγωγικές Υποτυπώσεις

1. Το μεταφραζόμενο εδώ ποίημα του Μπρεχτ διαβάστηκε από τον ίδιο σε εκπομπή του ραδιοφωνικού σταθμού της Μόσχας το 1935. Φέρει τον τίτλο: An die Gleichgeschalteten (=Στους ευθυγραμμιζόμενους). Ο τίτλος έλκει την καταγωγή του από την έκφραση Gleichschaltung (=ευθυγράμμιση) που χρησιμοποιούσαν επισήμως οι Ναζί, ευθύς ως ανέλαβαν την εξουσία τον Ιανουάριο του 1933.

2. Η εφαρμογή της Gleichschaltung στον τύπο και σε όλη τη δημόσια ζωή της Γερμανίας υποδήλωνε τον υποτιθέμενο «επαναστατικό χαρακτήρα» της «εθνικής αναγέννησης» που επαγγελόταν το ναζιστικό καθεστώς. Υπό το πνεύμα αυτής της Gleichschaltung το καθεστώς ψήφισε τους λεγόμενους νόμους ευθυγράμμισης, δυνάμει των οποίων το κόμμα των Ναζί αναγορεύτηκε σε μοναδικό φορέα ή εκφραστή της κρατικής εξουσίας, απαγορεύοντας την ίδρυση και λειτουργία άλλων κομμάτων.

3. Αυτό το ναζιστικό πνεύμα ευθυγράμμισης είναι χαρακτηριστικό όλων εκείνων των πολιτικών δυνάμεων που κυβερνούν καθεστωτικά. Σε όλους τους χρόνους, μηδέ εξαιρουμένου και του παρόντος, βλέπουμε δημοσιογράφους, διανοούμενους, πολιτικούς, «επιστήμονες», συνδικαλιστές και παρόμοιους: «φρόνιμα και τακτικά να πηγαίνουν με εκείνον που νικά» (Βάρναλης). Στη συνέχεια παρουσιάζεται μια ολοκληρωμένη μετάφραση του ποιήματος. Μετά τη μετάφραση ακολουθεί το γερμανικό κείμενο. 

Στους ευθυγραμμιζόμενους

Για να μη χάσει το ψωμί του
Σε καιρούς αυξανόμενης καταπίεσης
Αποφασίζει κάποιος, να μην λέει πια την αλήθεια
Για τα εγκλήματα του καθεστώτος γύρω από τη διατήρηση
Της εκμετάλλευσης, αλλά
Και τα ψέματα του καθεστώτος να μη διαδίδει, δηλαδή
να μην αποκαλύπτει πραγματικά τίποτα, αλλά
Και τίποτα να μην ωραιοποιεί. Αυτός που έτσι ενεργεί
Φαίνεται μόνο να επιβεβαιώνει ξανά πως είναι αποφασισμένος
Και στους καιρούς της αυξανόμενης καταπίεσης
Να μην χάνει το κύρος του, μα στην πραγματικότητα
Είναι βέβαια αποφασισμένος μόνο
Να μην χάνει το ψωμί του. Σίγουρα, αυτή του η απόφαση
Να μην λέει καμιά αναλήθεια, τον εξυπηρετεί σε τούτο:
Από δω και πέρα να αποσιωπά την αλήθεια. Αυτό βέβαια μπορεί
Λίγο μόνο καιρό να κρατήσει. Αλλά και στον
Καιρό αυτό,
Που στη διάρκειά του περιφέρονται στα δημόσια αξιώματα και
Στων εφημερίδων τις συντάξεις
Στα επιστημονικά εργαστήρια και στων εργοστασίων τις αυλές ως
Άνθρωποι που από το στόμα τους καμιά δεν βγαίνει αναλήθεια,
Αρχίζει κιόλας η βλαβερότητά τους. Όποιου τ’ αυτί
Δεν ιδρώνει μπρος στη θέα αιματηρών εγκλημάτων, τα κάνει ακριβώς
Να έχουν την όψη του φυσικού. Χαρακτηρίζει
Το φοβερό ανοσιούργημα ως κάτι τόσο ανάξιο για να το προσέξουμε όσο η βροχή
Αλλά και τόσο μη-δυνάμενο να εμποδιστεί όσο η βροχή.
Έτσι υποστηρίζει ήδη με τη σιωπή του
Τους εγκληματίες, σε λίγο όμως
Θα παρατηρήσει πως, για να μη χάσει το ψωμί του
Πρέπει όχι μόνο την αλήθεια να αποσιωπά, αλλά
Και τα ψέματα να λέει.

Όχι δυσμενώς
Υποδέχονται οι καταπιεστές αυτόν, που είναι έτοιμος
Να μη χάσει το ψωμί του.
Αυτός δεν περιφέρεται σαν κάποιος δωροδοκημένος
Αφού κανείς τίποτα δεν του έχει δώσει, μα
Και τίποτα από κανέναν δεν έχει πάρει.
Όταν ο εγκωμιαστής,
Καθώς σηκώνεται απ’ το τραπέζι των εξουσιαστών, το στόμα του ανοίγει
Και βλέπει κανείς τα υπολείμματα απ’ το γεύμα, ακούει κανείς
Τα εγκώμιά του με αμφιβολία.
Τα εγκώμια όμως εκείνου
Που χτες ακόμα τους καθύβριζε και στο επινίκιο γλέντι
δεν ήταν προσκαλεσμένος
Περισσότερη έχουν αξία. Μα αυτός
Είναι ο φίλος των καταπιεσμένων. Τον γνωρίζουν.
Ό,τι λέει, ισχύει
Κι ό,τι δεν λέει, δεν ισχύει.
Και τώρα μας λέει πως δεν υπάρχει
Καθόλου καταπίεση.
Στην καλύτερη περίπτωση στέλνει ο φονιάς
Τον αδελφό του δολοφονημένου
Που τον έχει εξαγοράσει να επιβεβαιώσει
Πως τον αδελφό του
Τον σκότωσε ένα κεραμίδι που έπεσε από τη σκεπή.
Το απλό ψέμα
Προφανώς δεν βοηθάει πλέον άλλο αυτόν που θέλει
Να μη χάσει το ψωμί του. Τώρα υπάρχουνε πολλοί
Στο είδος του. Γρήγορα
Ανακατώνεται στον ανηλεή ανταγωνισμό όλων όσων
Θέλουν να μη χάσουν το ψωμί τους: δεν αρκεί πια
η θέληση να ψεύδεται.
Η ικανότητα είναι αναγκαία και η εμπάθεια γίνεται ισχυρή.
Η επιθυμία, να μη χάσει το ψωμί του αναμιγνύεται
Με την επιθυμία, μέσω ιδιαίτερης τέχνης στις πιο ασυνάρτητες
αερολογίες
Να προσδίνει νόημα, το ανέκφραστο
Να μπορεί να το λέγει.
Συμβαίνει τότε, αυτός στους καταπιεστές
Να χρειάζεται να απευθύνει περισσότερα υμνολόγια από κάθε άλλον, Γιατί σκιάζεται από την υποψία ότι κάποτε παλιότερα
Την καταπίεση είχε καταγγείλει. Έτσι
Οι γνώστες της αλήθειας γίνονται οι πιο άγριοι ψεύτες.
Και όλα τούτα ισχύουν μόνο
Μέχρι να περάσει κάποιος και να τους ζητήσει να λογοδοτήσουν
Για την προηγούμενη τιμιότητά τους, για την αλλοτινή τους αξιοπρέπεια
και τότε
Χάνουν το ψωμί τους.


An Die Gleichgeschalteten

Um sein Brot nicht zu verlieren
In den Zeiten zunehmender Unterdrückung
Beschließt mancher, die Wahrheit
Über die Verbrechen des Regimes bei der Aufrechterhaltung der Ausbeutung
Nicht mehr zu sagen, aber
Auch die Lügen des Regimes nicht zu verbreiten, also
Zwar nichts zu enthüllen, aber
Auch nichts zu beschönigen. Der so Vorgehende
Scheint nur von neuem zu bekräftigen, daß er entschlossen ist
Auch in den Zeiten zunehmender Unterdrückung
Sein Gesicht nicht zu verlieren, aber in Wirklichkeit
Ist er doch nur entschlossen
Sein Brot nicht zu verlieren. Ja, dieser sein Entschluß
Keine Unwahrheit zu sagen, dient ihm dazu, von nun an
Die Wahrheit zu verschweigen. Das kann freilich
Nur eine kleine Zeit durchgeführt werden. Aber auch zu dieser Zeit
Während sie noch einhergehen in den Ämtern und Redaktionen
In den Laboratorien und auf den Fabrikhöfen als Leute
Aus deren Mund keine Unwahrheit kommt
Beginnt schon ihre Schädlichkeit. Wer mit keiner Wimper zuckt
Beim Anblick blutiger Verbrechen, verleiht ihnen nämlich
Den Anschein des Natürlichen. Er bezeichnet
Die furchtbare Untat als etwas so Unauffälliges wie Regen
Auch so unhinderbar wie Regen.
So unterstützt er schon durch sein Schweigen
Die Verbrecher, aber bald
Wird er bemerken, daß er, um sein Brot nicht zu verlieren
Nicht nur die Wahrheit verschweigen, sondern
Die Lüge sagen muß.
Nicht ungnädig
Nehmen die Unterdrücker ihn auf, der da bereit ist
Sein Brot nicht zu verlieren.
Er geht nicht einher wie ein Bestochener
Da man ihm ja nichts gegeben, sondern
Nur nichts genommen hat.
Wenn der Lobredner
Aufstehend vom Tisch der Machthaber, sein Maul aufreißt
Und man zwischen seinen Zähnen
Die Reste der Mahlzeit sieht, hört man
Seine Lobrede mit Zweifeln an.
Aber die Lobrede dessen
Der gestern noch geschmäht hat und zum Siegesmahl nicht geladen war
Ist mehr wert. Er
Ist doch der Freund der Unterdrückten. Sie kennen ihn.
Was er sagt, das ist
Und was er nicht sagt, ist nicht.
Und nun sagt er, es ist
Keine Unterdrückung.
Am besten schickt der Mörder
Den Bruder des Ermordeten
Den er gekauft hat, zu bestätigen
Daß ihm den Bruder
Ein Dachziegel erschlagen hat. Die einfache Lüge freilich
Hilft ihm, der sein Brot nicht verlieren will
Auch nicht lange weiter. Da gibt es zu viele
Seiner Art. Schnell
Gerät er in den unerbittlichen Wettkampf aller derer
Die ihr Brot nicht verlieren wollen: es genügt nicht mehr der Wille zu lügen.
Das Können ist nötig und die Leidenschaft wird verlangt.
Der Wunsch, das Brot nicht zu verlieren, mischt sich
Mit dem Wunsch, durch besondere Kunst dem ungereimtesten Gewäsch
Einen Sinn zu verleihen, das Unsagbare
Dennoch zu sagen.
Dazu kommt, daß er den Unterdrückern
Mehr Lob herbeischleppen muß als jeder andere, denn er
Steht unter dem Verdacht, früher einmal
Die Unterdrückung beleidigt zu haben. So
Werden die Kenner der Wahrheit die wildesten Lügner.
Und das alles geht nur
Bis einer daherkommt und sie doch überführt
Früherer Ehrlichkeit, einstigen Anstands, und dann
Verlieren sie ihr Brot.

Πηγή: hegel-platon.blogspot.com

Η Υποψία της Δικαιοσύνης

     Η  Υποψία  της Δικαιοσύνης.

    ( ή η τραγική επικαιρότητα του κ. Ντύρενματτ)

     Σε μια εποχή που  « οι βόμβες πέφτουν σαν το χαλάζι» και οι μνήμες του Ολοκαυτώματος  ανακαλούνται άρον – άρον στην ατομική και συλλογική μνήμη μας , σε μια εποχή που επαναπροσδιορίζεται η έννοια της δικαιοσύνης και της ελευθερίας, της εθνικής επιλογής και της πολιτικής της έκφρασης, σε μία εποχή που το ατομικό προβάλλει σαν υπερφίαλο και το διαφορετικό σαν κατάρα, είναι καιρός να δώσουμε προσοχή στο συγγραφέα και να αφουγκρασθούμε αυτούς που ήρθαν μετά για να ζητήσουν συγνώμη από τον άνθρωπο για όσα του έκανε ο άνθρωπος.

     Ο  Friedrich Durrenmatt υπήρξε Ελβετός, το έργο του, όμως χαρακτηρίζεται από το ατελείωτο άγχος  ενός Γερμανού μπροστά στη συνειδητοποίηση του ανθρώπινου παραλογισμού. Ο Χ. Μπέλλ θα μπορούσε να ήταν πνευματικός του πατέρας, αν δεν συνέπιπτε η χρονική περίοδος συγγραφής πολλών έργων τους. Και τους δύο τους είχε συνεπάρει ο φόβος για το μέλλον της ανθρώπινης κοινωνίας. Κανείς δεν υπήρξε αισιόδοξος, απλώς το χιούμορ στη περίπτωση του Ντύρενματ λειτουργεί σαν αμυντικός μηχανισμός στο θέατρο του παραλόγου που είναι η πραγματικότητα.

      Ενας «διαφορετικός» ήρωας είναι ο πρωταγωνιστής του Ντύρενματ, γέρος, καρκινοπαθής, ετοιμοθάνατος. Παρ’ όλα αυτά είναι ήρωας. Γνώστης του αντικειμένου της δουλειάς του, αντικομφορμιστής, απολίτικος με πολιτική άποψη και εραστής των  προβλημάτων που βασανίζουν τα κύτταρα του εγκεφάλου. Πάνω απ’ όλα, όμως, είναι βαθιά ανθρωπιστής. Ο επιθεωρητής Μπέρλοχ έρχεται αντιμέτωπος με τους εγκληματίες  που ζουν ανάμεσά μας. Με ανθρώπους που προσδιορίζουν τις κοινωνικές ελίτ της εποχής μας. Αποκατεστημένοι, πλούσιοι, επιστήμονες, υπεράνω κάθε υποψίας. Ερχεται  σε σύγκρουση και με το «έγκλημα». Ένα διαφορετικό έγκλημα. Αυτό που προσδιορίζεται από την αλαζονεία της δύναμης, από τη στρεβλή

αντίληψη της πραγματικότητας, από την επιβουλή του άλλου επειδή είναι ο άλλος και είναι διαφορετικός. Τέλος, από την υπερβολική πίστη στη δική μου αλήθεια και την προσωπική μου υπεροχή. Ο Μπέρλοχ δεν διώκει τους συνηθισμένους εγκληματίες. Είναι διώκτης της πιο αδυσώπητης, απάνθρωπης έννοιας του εγκλήματος. Αυτής που στηρίζεται σε αρχές ενός άκρατου ατομικισμού, της παντοδυναμίας του Εγώ. Οι αντίπαλοί του ( Γκάστμανν – Εμενμπέργκερ)[1] εκφράζουν τη λογική  της  νιτσεϊκής παντοδυναμίας στις πιο ακραίες της μορφές, με λίγα λόγια, καταλήγουν οριακά στην ηδονή του θανάτου, την υπέρτατη ικανοποίηση του Εγώ που επιβεβαιώνεται από τη εξαφάνιση του άλλου, αυτού που παραπαίει  μέσα στις χαρακτηριστικές, αναπόφευκτες,  ανθρώπινες αδυναμίες.

       Ο Μπελλ, ταυτιζόμενος με την ηρωίδα του ( « Ομαδικό πορτραίτο για μια κυρία») θα την οδηγήσει να αποδεχτεί το διαφορετικό. Στην αρχή θα είναι ο αιχμάλωτος, μετά ο μετανάστης. Σε ένα πλήρη αυτοέλεγχο της ύπαρξης, που φθάνει εντυπωσιακά μέχρι τον πλήρη έλεγχο των  χαρακτηριστικότερων φυσικών αναγκών, θα αυτοαναιρεθεί, μέσα από αυτή, σαν Γερμανός, αποποιούμενος την εγκληματική απανθρωπιά των συμπατριωτών του.

        Ο Ντύρενματ θα αποδειχθεί μάστορας στην ανατομία του διαφορετικού. Από τον ίδιο τον ήρωα του και ως τον δόκτορα Ισαάκ Κόολερ [2]που θα αντιστρατευθεί μόνος του, σε μία παράσταση για ένα ρόλο, κόντρα σε οποιαδήποτε κρατούσα λογική, αυτούς που έθιξαν τις πιο βαθιές πτυχές της ύπαρξής του. Από τον περιθωριακό δικηγόρο Σπετ[3], μέχρι τον φρικτά παραμορφωμένο Εβραίο Γκιούλιβερ, το διαφορετικό αποτελεί το οξυγόνο του. Μπαίνει βαθιά στα ρουθούνια του αναγνώστη, κυριεύει τους πνεύμονες και σε μία ανάστροφη πορεία αναβλύζει, όπως το αίμα από τον φθισικό, έχοντας παρασύρει το μικρόβιο της προκατάληψης και της μισαλλοδοξίας. Όμως, η  πέννα του Ντύρενματ συνεχίζει να μας βομβαρδίζει, σοκάροντάς μας, χρησιμοποιώντας το «άλλο» και στη αποκρουστική μορφή του. Τι πιο αποκρουστικό, με μια καθωσπρεπίστικη λογική, από τη σωματική αναπηρία; Μια μορφή της ακολουθεί τον Ντυρενματ στα περισσότερα έργα του. Ο «νάνος» είναι παντού! Ενσαρκώνει, άλλοτε το πνεύμα του κακού, άλλοτε το εργαλείο του εγκλήματος( Δικαιοσύνη – Υποψία) . Η κάθαρση, βέβαια, έρχεται παντού, όχι σαν αποκατάσταση της ισότητας! Αυτή δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει. Ο Ντύρενματ είναι γνώστης της πραγματικότητας, δεν ωραιοποιεί τις καταστάσεις. Η έξοδος θα γίνει από τη πίσω πόρτα. Από εκεί που βγαίνουν οι κομπάρσοι, η πληθώρα των συντελεστών της ανθρώπινης κωμωδίας. Το τέρας με τον άλλο! ΄Ένα ζευγάρι τραγικό που θα ζήσει (;) στη σκιά της ανθρωπότητας.[4]

      Τέλος, σε μία πλήρη αντιστροφή της «λογικής» πραγματικότητας, το παράλογο θα θριαμβεύσει. Πλήρης και ολοκληρωτική επικράτηση, σε πείσμα οποιασδήποτε πολιτικά και κοινωνικά ορθής αντίληψης περί δικαίου και ηθικής. Ο κομφορμισμός και η υπέρτατη ανάγκη για καλοπέραση, η αδιαφορία για το συλλογικό, ο εγωκεντρισμός και η, σε τελευταία ανάλυση, συνειδητοποίηση της φύσης του ανθρώπου, σαν μιας tabula rasa αλλά με ζωικές καταβολές, ρίχνουν επώδυνα την αυλαία[5].

      «Σε τι πιστεύετε, κύριε υπαστυνόμε;», ρωτάει ο σαδιστής γιατρός και πρώην βασανιστής και δολοφόνος εκατοντάδων Εβραίων και άλλων κρατουμένων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Γ΄Ράϊχ. « Εγώ πιστεύω στην ύλη που είναι δύναμη και μάζα ταυτόχρονα, ένα αφάνταστο σύμπαν … μια ύλη που δεν χρειάζεται κανένα θεό ή ότι άλλο ανακαλύπτει κανείς συμπληρωματικά. Και πιστεύω πως υπάρχω σαν μέρος αυτής της ύλης και .. πως η ύπαρξή μου μού δίνει το δικαίωμα να πράττω αυτό που θέλω!». Ο Μπέρλοχ σιώπησε και αν δεν επενέβαινε ο από μηχανής θεός, για το happy ( ; ) end της υπόθεσης, η σημαντικότερη απάντηση που περιμέναμε από το φιλόσοφο – συγγραφέα θα πήγαινε μαζί του σε άλλη διάσταση ύστερα από την εγχείρηση χωρίς αναισθητικό. Ετσι κι αλλιώς όμως δεν δόθηκε. Τα συμπεράσματα ανήκουν στον καθένα.

      Είναι ώρες – ώρες που αναλογίζομαι τους ανθρώπους στο χειρουργικό τραπέζι του ΄Εμενμπεργκ. Βέβαια το όνομα είναι διαφορετικό, η μέθοδος όμως η ίδια. Χωρίς αναισθητικό και για την εκατομμυριοστή περίπτωση που θα γλιτώσεις η αμοιβή είναι η μεταγωγή σε άλλο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Για να πεθάνεις χωρίς φρικτές οδύνες. ΄Η με άλλα λόγια, η καλύτερη ατάκα σε μια ταινία  αμερικάνικης υποκουλτούρας: « αυτή, λοιπόν, είναι η κόλαση;» «Ακόμη δεν είδες τίποτε!!».[6]

      Το άλλο, το διαφορετικό , σήμερα βάλλεται. Καταιγιστικά, ανηλεώς και απάνθρωπα. Σε μία κοινωνία που παραπαίει οι ήρωες του Ντύρενματ φαίνονται ρομαντικοί, απροσάρμοστοι και παράλογοι, Τους απασχολούν τα μεγαλύτερα ερωτήματα της ύπαρξης  και οι απαντήσεις τους πυροβολούν εξ επαφής. Το χειρουργικό τραπέζι των βασανιστών του ναζισμού γνωρίζει μεγάλες δόξες και τα κρεματόρια ξαναγεμίζουν με καμένες σάρκες. Ποια η διαφορά; Ολόκληρος ο κοσμος έγινε ένας θάλαμος αερίων, ένα κρεματόριο , ένα χειρουργικό τραπέζι! Στην αποθέωση του Εγώ, στο βωμό της Υπερδύναμης και στη λογική της εξαθλίωσης του αδύνατου γινόμαστε μάρτυρες της ανατροπής του πραγματικού, όπως μας έδειξε ο Ντυρενματ. Ο εξουσιαστής ανοίγει της μαύρες πύλες της ψυχής του και επαγγέλλεται τη Δευτέρα Παρουσία. Τότε που όλοι θα βρεθούμε μπροστά του και θα κριθούμε ανάλογα με το βαθμό της υποταγής μας!

       Θα έρθει όμως , ο καιρός που ο νέος Ντύρενματτ θα έρθει για να αποκαθάρει το ανθρώπινο γένος από τις ασχήμιες των υπανθρώπων. Είτε με το χιούμορ, είτε με την αγχωτική πλοκή του, ο άνθρωπος θα έρθει να αναγνωρίσει και να αποστασιοποιηθεί από το Λεβιάθαν. Γιατί, όπως λέει και ο συγγραφέας,[7] : « .. την οργή του χριστιανισμού μπορεί να την προκαλέσει μόνο η Ανάσταση, γιατί η Σταύρωση δεν είναι σκάνδαλο – ποιος δεν σταυρώθηκε ;»

 Στεργιος Σ. Μανουράς

                                          -----------------------------------------

---

[1]  « Ο Δικαστής και ο δήμιός του», εκδ. Μεταμεσονύκτιες,1998.

    « Η Υποψία», Ροές, 1988.

[2]  « Δικαιοσύνη», Ροές,1988.

[3]  « Δικαιοσύνη», Ροές,1988.

[4]  « Η Υποψία», Ροές, 1988.

[5]  « Ελληνας ζητά Ελληνίδα», εκδ. Βασιλείου 1998, « Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας», θεατρικό, «Η Υποψία», Ροές, 1988.

[6]  Ταινία « Spawn», 1998. Ο ήρωας πεθαίνει και κατεβαίνει στη κόλαση για να επιστρέψει στη ζωή να πολεμήσει το κακό.

[7] Επίμετρο στο « Ο Δικαστής και ο Δήμιός του», μεταμεσονύκτιες εκδόσεις, σελ. 136.