Αδραξε την ευτυχία

[μια νύχτα, σ' ενα μπαρ, σ' ένα σκοτεινό δρομάκι]

Λοιπόν ποιό είναι το επόμενο βήμα στη ζωή μας;
κοιτάζουμε πίσω,
κοιτάζουμε μπροστά,
θέλουμε να είμαστε έτοιμοι,
έτοιμοι για ποιο πράγμα;
Η θυσία είναι μέσα στο πρόγραμμα,
θυσιάζεις κάτι από τον εαυτό σου,
κομμάτι, κομμάτι και μένεις λίγος
πολύ λίγος.
Κοιτάζεις τα φώτα το βράδυ στην πόλη,
πράσινα, κοκκινα, κίτρινα, λευκά,
αναβοσβήνουν στους χτύπους μιας καρδιάς που κομματιάζεται,
βλέπεις τις κορδέλες ν΄ ανεμίζουν στον αέρα,
βλέπεις την ανοχύρωτη Ύπαρξη,
νοιώθεις την αλλοτροίωση,
τη λαχταρα και τα όνειρα που έκανες παιδί,
βλέπεις πόσο πίσω έμεινες,
ο χρόνος τρέχει κι εσύ κοιτάς πίσω και μπροστά.
Χαμένοι στον παραλογισμό της ζωής
κάνουμε, διαρκώς, μεταγγίσεις πλαστής ευτυχίας,
δηλητήρια στον οργανισμό
επειδή βλέπουμε πίσω και μπροστά.
Ανεβαίνουμε και κατεβαίνουμε κυλιόμενες σκάλες,
σκάλες που κρατάνε σφιχτά δεμένη την ψυχή μας
σ' ένα μηχανισμό που ελέγχουν άλλοι,
σ' ένα μηχανισμό διαρκούς κίνησης,
αν σταματήσει θα πρέπει να προχωρήσεις,
αλλά αυτό φοβάσαι,
φοβάσαι γιατί σκέφτεσαι και κοιτάζεις το πριν και το μετά.
Το πριν πέρασε, άφησε χαραγμένα σημάδια στο κέρινο εκμαγείο
μιας ζωής κατακερματισμένης,
το μετά είναι άγνωστο,
είναι ο νεκροθάφτης των ελπίδων,
κι όμως συνεχίζεις και κοιτάζεις...
Σου έμαθαν ότι όλα είναι αίσθηση, ένα βλέμμα,
σου έμαθαν να περιμένεις τη ζωή στα σκαλοπάτια της ζητιανιάς,
σου έμαθαν ότι το λαμπύρισμα τη νύχτα του έρωτα
είναι ψευδαίσθηση, μια πρόσκαιρη απόλαυση,
μια αναζήτηση που θα σβήσει στο πρώτο φύσημα του ανέμου,
γυρνάς στο σκοτάδι στους δρόμους
και κοιτάς πίσω και μπροστά,
γυρεύεις αυτό που οι θεοί μισούν.
Μια αγκαλιά, ένα φιλί, η αίσθηση της επαφής των σωμάτων,
κλείσε τα μάτια,
η ευτυχία είναι στη στιγμή, είναι μέσα σου
αρκεί να ξέρεις ότι ηρθε η ώρα.
Δεν υπάρχει πριν και μετά.
Αδραξε την ευτυχία σήμερα, τώρα,
οι θεοί μισουν την ανθρώπινη ευτυχία....

στον Παύλο,

ο φασισμός δεν ξέρει τη συμπόνοια,
είναι σκληρό αγκάθι στα πλευρά των ανθρώπων,
δηλητήριο που στάζει σταγόνα-σταγόνα
στη μίζερη καθημερινότητά μας.
Ο φασισμός τρέφεται από το μίσος,
το μίσος του Εαυτού που αναγνωρίζει την ασημαντότητά του
μπροστά στ΄ ολόφωτο σύμπαν.
Ο φασισμός είναι μικρόβιο που τρέφεται από το σύστημα,
από τον κόσμο μέσα στον οποίο ζούμε,
είναι η απουσία της αγάπης σ' ένα αποστειρωμένο κλουβί
που κάνουν πειράματα ανθρωπομηχανές.
Ο φασισμός ποτίζει τις ρίζες του στην αδιαφορία,
στη μικροπρέπεια, στην απληστία, στη μισαλλοδοξία,
αποστρέφεται την ίδια την εικόνα του
επειδή βλέπει στο γυαλί τη σκοτεινή πλευρά του,
αυτή που τρέφουμε μέσα στις προσωπικές μας στιγμές,
μέσα στο ψέμμα, στη δυναστική επιβολή μας στην οικογένεια,
στην αδιαφορία για την ανάγκη του άλλου,
στο χαφιεδισμό στη δουλειά,
στη σύλληψη μιας εικόνας του κόσμου
βγαλμένης μέσα από τις αποκρουστικές εικόνες του Ιερώνυμου Μπος,
ο φασισμός είναι η κόλαση στη γη
γιατί ο παράδεισος δεν είναι δική μας επιλογή.
Είναι η φάτνη χωρίς τη μάνα και τον πατέρα,
η φάτνη χωρίς τους μάγους.
Ο φασισμός ανδρώνεται εκεί που το βράδυ μετατρέπεται σε μέρα,
στα θλιβερά υπόγεια, στα πολύχρωμα φώτα των καταστημάτων,
στη δυνατή μουσική που σε αφήνει ν' ακούσεις μόνο το θόρυβο
του οινοπνεύματος που κυλάει στον ουρανίσκο,
του καπνού που σου τσακίζει τα σωθικά,
πυρπολεί την ύπαρξη αφήνοντάς τη μόνη,
σε τσιμεντένια κλουβιά, σε γυαλινα τετραγωνα, σε τοιχους με ντουβάρια
όπου φυλακισαν την ψυχή του ανθρώπου
και τον έκαναν να βιώνει την αιώνια νύχτα.
Στη νύχτα ζεις, στη νύχτα πεθαίνεις.
Οι δυνατότητες επιλογής είναι ελάχιστες
και αν τις επιχειρήσεις θα σε χτυπήσουν μία, δύο, τρεις φορές
μέχρι να πέσεις κάτω,
κι αν συνεχίζεις να επιλέγεις, το αγκάθι γίνεται σταυρός,
ένας μαύρος ακάνθινος σταυρός με περίεργα γυρίσματα.
Τον γυρίζουν στην πληγή κι εσύ ματώνεις,
ματώνεις, ματώνεις, ματώνεις.
Ο φασισμός δεν προπαγανδίζεται,
είναι το ξένο σώμα που ζει σαν παράσιτο στο σώμα μας,
είναι η άλλη πλευρά του ανθρώπου που ζει μέσα στον ξενιστή.
όσο τον τρέφεις, τόσο δυναμώνει...
Μην τον φοβάσαι, δεν ειναι πανίσχυρος,
τσακισέ τον βαθειά μέσα σου πριν σου σαπίσει το Είναι.
Μπορείς να σταθείς όρθιος και μετά τα χτυπήματα,
μπορεί να ματώνεις, να ματώνεις αλλά
αυτό είναι το φάρμακο.
Όρθιος και να ματώνεις,
ο Παύλος μας έδειξε τον δρόμο,
ας μην τον κάνουμε ετήσιο πανηγύρι,
ας ξεκινήσουμε να ματώνουμε........

Η δύναμη του ονείρου

[στη Ναγια επειδή οι ξεχωριστοί άνθρωποι αξίζουν ιδιαίτερες αφιερώσεις]

Η ψυχή στροβιλίζεται στο συμπαν και αγνοεί την πραγματικότητα, κοιμάται στα σκαλοπάτια των ωδείων λατρεύοντας τον λόγο των οργάνων, ακούει το κτύπημα στο πλήκτρο του πιάνου και συγχρονίζει τον χτύπο της καρδιάς. Στο μεγαλείο της κάνει την υπέρβαση, χάνει τον ρυθμό και δονείται άτακτα, χωρίς ρυθμό γιατί ο ρυθμός είναι η φόρμα και η ψυχή δεν μορφοποιείται, δεν περιορίζεται και δεν περιθωριοποιείται. Η ψυχή χτυπά χωρίς ρυθμό τα πλήκτρα του σύμπαντος, βιώνει τη μοναξιά και μετράει τα αστέρια στον ουρανό. Κοιμάται άγρυπνη στη μοναχικότητά της. Δοξάζει τη δύναμη της πίκρας, το στεναγμό της απελπισίας. Δακρύζει στην αναζήτηση καταφύγιου και συμπορεύεται με τις χαμένες ψυχές. Η ψυχή υπάρχει επειδή λατρεύει την ύπαρξη χωρίς κανόνες, τη δοκιμασία της απόρριψης, το ένστικτο της απομόνωσης. Η ψυχή δουλεύει στους ρυθμούς των δάκτυλων που χαϊδεύουν τα πλήκτρα και τις χορδές των οργάνων. Ερωτεύεται το σύμπαν, τη μελωδία, τον σκοπό, γι' αυτό και αισθάνεται τη μοναξιά της, τη στέρηση της αγάπης, τη θέρμη του κορμιού που θα σε αγκαλιάσει επειδή είσαι η ψυχή και γι αυτό χρειάζεσαι στοργή. Περιδιαβαίνοντας το σκοτάδι, στέκεται στο αντιφέγγισμα της συνείδησης, αισθάνεται πληγές στο Είναι της, αισθάνεται ενοχές, βάρος αβάσταχτο επειδή είναι η ψυχή και αυτή δεν μπορεί να δεσμευτεί, δεν μπορεί να κουβαλήσει το βάρος της ανθρωπότητας. Η ψυχή βυθίζεται στο παράλογο, αισθάνεται την φλόγα που την απειλεί διαρκώς φορτώνοντάς τη με ανεκπλήρωτες δεσμεύσεις. Βουτάει στο άδυτο της απόρριψης επειδή είναι μια ψυχή που ενθουσιάζεται με τον ήχο, με τον παλμό και τη δόνηση λεπτών χορδών. Βιάζεται από την καθημερινότητα αλλά συντρίβει τους βιαστές της επειδή είναι πανίσχυρη, έχει τη δυνατότητα της απόφασης, τη δυνατότητα της άλωσης του μέλλοντος οπως αυτή και μόνο αυτή θα αποφασίσει. Η ψυχή συντρίβεται και αναπλάθεται πιο ισχυρή. Μαθαίνει τη ζωή και τη χειραγωγεί, την ελέγχει. Η ψυχή γίνεται δυνατή, η ψυχή μένει μόνη γιατί έχει συνοδοιπόρους αλλά έχει και φίλους. Η δική της μοναξιά είναι η δύναμη όλων των μοναχικών ψυχών και αναγνωρίζει ότι το να παλεύεις μόνος σημαίνει ότι έχεις σύμμαχους και εκεί ανακαλύπτει την αγάπη.....

Σπονδές στο ασυνείδητο.

πολλαπλοι κόσμοι σε παράλληλες διαστάσεις,
πλοκάμια της Μοίρας σε χώρους χαμένων πραγμάτων,
η Λήθη δραπέτευσε σε ξένα μονοπάτια,
γλυστρά και σου χαρίζει χαμόγελο, χαμένων θαυμάτων.
Λεπίδα γλυστρά στης ψυχής τον πλακούντα...

μεσ' τον χρόνο χαμένος, δειλός παραβάτης,
στη σκόνη της μέρας αρνείσαι το Άλλο,
χαμένος ο χρόνος, σκληρός αναβάτης
πληγώνει με πάθος, ζωγραφίζει φιγούρες στης ζωής σου το πάλκο.
Γλυκά σε ξεσκίζει για να φτάσει στο βάθος...

πόσος χώρος σου μένει στην καρδιά ν' αγαπήσεις,
πόσος πόνος όταν μόνος τραβάς τα σκληρά μονοπάτια
που σε φέρνουν στο χώρο, αναμνησεις να θρηνήσεις
πριν προλάβει η ζωή να σε κάνει κομμάτια.
Μεσ' απ' το αίμα και τη σάρκα αχνοφέγγει γλυκειά οπτασία...

ειν' η Μνήμη κατάρα, η Ελπίδα φαινάκη,
πόσος χώρος σου μένει στην καρδιά ν' αγαπήσεις,
ποια σονάτα θ΄ ακούσεις για να κλείσεις το μνήμα
μιας ζωής τρικυμίας στου πελάγου τις λάμψεις.
Σκίζει, κόβει και ράβει, η λεπίδα δουλεύει...

δεν υπάρχεις στον κόσμο και ο Άλλος δεν είναι για σένα,
τραγουδάς στο σκοπό που σφυρίζει του Αχέρωντα ο βαρκάρης,
απ' τον άδη ξεφεύγεις και στον άδη γυρίζεις,
πόσος χώρος σου μένει στην καρδιά ν' αγαπήσεις;
Με λαβίδες, εργαλεία, τόσα χέρια δουλεύουν...

είσαι μόνος, χαμένος σ' ενδιάμεσους κόσμους,
σ' ένα χάος στολισμένο με αιώνια στολίδια,
έχεις παίξει κι έχεις χάσει στης ψυχής το παιχνίδι
γιατί παίζει η καρδιά σου, ασήμαντο ρόλο, στης ζωής το σανίδι.
Λίγο ακόμη κι ζωή θ' ανατείλει, βουτηγμένη στο αίμα...

πόσος χρόνος σου μένει στη ζωή ν' αγαπήσεις,
πόσα μέτωπα ανοίγεις τον εχθρό να εμποδίσεις
την καρδιά σου να κάνει κομμάτια, τα σκυλια να ταϊσει.
Κι αν η λύτρωση φτάσει, έχεις πλέον ξοφλήσει.
Νά, προβάλλει η νέα ψυχή, η καρδιά που κτυπάει...

Γονατίζεις, σπονδές να προσφέρεις στη λατρεία του Αγνώστου,
έχεις αίμα στο στήθος, μια καρδιά που στραγγίζει,
μια καρδιά που ρωτάει πόσο χώρο έχει ακόμη στη ζωή ν' αγαπήσει,
μια ψυχή π' ανεβαίνει θυμιατό, στη ζωή που θ' αφήσει.
Κι απ' την άλλη, το αίμα, η πληγή, η σπηλιά που η λεπίδα έχει αφήσει
(αλλ' αυτή δεν την βλέπει κανένας)....

«Λευκή» βδομάδα στα σχολικά κελιά.

(σε λίγο θα είναι πάλι επίκαιρο)

Πριν κάμποσα χρόνια στην Ο. Δ. της Γερμανίας, οι ασφαλίτικες υπηρεσίες και το «σωφρονιστικό» σύστημα έβαλαν ορισμένα διεστραμμένα μυαλά να ερευνήσουν για ένα μοντέλο κτιρίων φυλακών όπου θα ήταν πάρα πολύ εύκολο να ισοπεδωθεί η προσωπικότητα του κρατούμενου, να οργανωθεί με έξυπνο τρόπο η αποκοπή του από την κοινωνία και να χρησιμοποιηθεί η οπτική εναρμόνιση με τον περιβάλλοντα τόπο με τέτοιο τρόπο που να οδηγεί το ανθρώπινο μυαλό στην πλήρη απόγνωση και μετάλλαξη της συνείδησής του, έτσι ώστε – στη συντριπτική πλειοψηφία – να επιλέγει την αυτοκαταστροφή/αυτοκτονία παρά την παραμονή σ΄ αυτά. Το επιχείρημα της τότε κυβέρνησης ήταν η καταπολέμηση της τρομοκρατίας που είχε ανθίσει με κορύφωση τα γεγονότα στην ολυμπιάδα του ’74 και τη δράση της ομάδας Μπάαντερ-Μάινχοφ.
Από τότε, το γερμανικό μοντέλο χρησιμοποιήθηκε σε πολλές χώρες (π.χ. Τουρκία) ακριβώς με τον ίδιο τρόπο και με την ίδια αιτιολογία: την καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Για τις κυβερνήσεις αρκούσε η καταγγελία ότι είσαι τρομοκράτης για να γνωρίσεις τον «λευκό» τρόμο. Σήμερα, στη χώρα μας, η κυβέρνηση του ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου και της στυγνής τρομοκρατίας στους χώρους εργασίας, αρχίζει ένα επικοινωνιακό παιχνίδι αφήνοντας να διαρρεύσει στη δημοσιότητα η είδηση για δήθεν πρόσθετες ημέρες διακοπών (κατά το τριήμερο της Καθαρής Δευτέρας) υποστηρίζοντας ότι αυτό αποτελούσε χρόνιο αίτημα των επιχειρηματιών, προκειμένου να κινηθεί η οικονομία σε νεκρές (γι αυτούς) περιόδους.
Η «λευκή» βδομάδα, όπως ονομάζεται, είναι ένα ακόμη στοιχείο στο οικοδόμημα της απίστευτης υποκρισίας του κυβερνητικού λόγου και έργου και μια «μελανή» σελίδα για τους ανθρώπους της εκπαίδευσης και τους μαθητές που έσπευσαν, περιχαρείς, να πέσουν στην παγίδα επιβεβαιώνοντας, για πολλοστή φορά, την αναντιστοιχία γνωσιακής διαδικασίας και σύγχρονου ελληνικού τρόπου λειτουργίας των σχολικών ιδρυμάτων και πανεπιστημίων. Αν δούμε τα πράγματα λίγο πιο προσεκτικά θα παρατηρήσουμε όχι μόνο τον δημόσιο εμπαιγμό της κυβέρνησης προς την εκπαιδευτική κοινότητα αλλά και τη μεθοδευμένη στόχευση και ιεράρχηση που κάνει στις επιλογές της.
Είναι γεγονός το ότι ο τρόπος με τον οποίο καλούνται να λειτουργήσουν τα δημόσια εκπαιδευτήρια είναι ολοένα πιο απαξιωτικός τόσο για τον μαθητή/φοιτητή όσο και για τον δάσκαλο-καθηγητή. Η κυβέρνηση αφού έσπευσε να αυξήσει τον αριθμό των μαθητών ανά τμήμα, αφού έκλεισε και θα κλείσει σχολεία, αφού άφησε να κυλήσει η μισή χρονιά δίχως καθηγητές και με χαμένες ώρες, αφού έβαλε τον εκπαιδευτικό κλάδο να εγκλωβιστεί σε ένα μαραθώνιο του ποιος θα περισώσει περισσότερες διδακτικές ώρες και ποιος θα πηγαίνει σε λιγότερα σχολεία (μέσα ή έξω από την περιοχή της οργανικής του θέσης), αφού πέταξε έξω από τα σχολεία εργαζόμενους με αποφάσεις που πάρθηκαν σε μία νύχτα, αφού παραχώρησε σε ιδιωτικές επιχειρήσεις την έκδοση και διανομή των σχολικών συγγραμμάτων (με αποτέλεσμα να έρχονται – ανεξέλεγκτα – ακόμη στα σχολεία στοίβες βιβλίων που θα ξανασταλθούν του χρόνου, σε ένα πάρτι κατασπατάλησης δημόσιου χρήματος, αφού έσπευσε – και θα ξανασπεύσει – να αποδώσει την ιδιότητα του «υπεράριθμου» σε εκατοντάδες καθηγητές και δάσκαλους εφαρμόζοντας μια Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου που ποτέ δεν έφτασε στη Βουλή αλλά έδωσε, όμως, πλασματικούς πίνακες υπεραριθμιών (δεδομένου του ότι ούτε αυτή εφαρμόστηκε κατά γράμμα αλλά με τις γνωστές αυθαιρεσίες του πελατειακού κράτους), αφού περιέκοψε τις δαπάνες για την εκπαίδευση με αποτέλεσμα τα μεν σχολεία να υπολειτουργούν όσο αφορά την τεχνική υποστήριξη, τα δε Πανεπιστήμια να κινδυνεύουν σε ολοκληρωτικό αφανισμό, έρχεται να ανιχνεύσει στην κοινή γνώμη το ενδεχόμενο αποδοχής της καθιέρωσης μιας επιπλέον βδομάδας διακοπών και να ψαρέψει, σε βρώμικα νερά, εκμεταλλευόμενη την απέχθεια των μαθητών προς ένα σχολείο-φυλακή που δεν τους προσφέρει, ουσιαστικά, τίποτε πέραν της καθημερινής απασχόλησής τους σε ένα περιφραγμένο χώρο, σε μαθητικά κελιά.
Περιφρονώντας τα σημαντικότατα προβλήματα της δημόσιας εκπαίδευσης αλλά και της καθημερινότητας του κάθε έλληνα πολίτη, περιφρονώντας τις κατακραυγές για υποσιτισμό παιδιών, για αδυναμία απόκτησης στοιχειωδών υλικών για την επιβίωση οικογενειών σε όλη την Ελλάδα, αποστρέφοντας το βλέμμα προς τη, ραγδαία, επιδεινούμενη οικονομική κατάσταση των συνανθρώπων μας, σπεύδει να θεσμοθετήσει μια νέα περίοδο διακοπών που εξυπηρετεί αποκλειστικά και μόνο τους επιχειρηματίες συγκεκριμένων κλάδων. Μιλάμε για «θεσμοθέτηση» και όχι «νομοθέτηση» επειδή αυτή η ενέργεια της κυβέρνησης αποτελεί την κερκόπορτα για «θεσμοθετήσεις» που κύρια και αποκλειστικά θα θίξουν τους εργαζόμενους στην εκπαίδευση. Η κατάργηση οργανικών θέσεων, η περικοπή ημερών άδειας, η απόλυση ή μισθολογική καθήλωση εκπαιδευτικών με τον θεσμό της περίφημης «αξιολόγησης» βρίσκονται επί θύρας. Η εκπαιδευτική κοινότητα αντιδρά σε κάθε χτύπημα της κυβέρνησης (π.χ. σήμερα 13/1/2014, η Δ και Ε ΕΛΜΕ Αν Αττικής ματαίωσαν με την περιφρούρησή τους την ημερίδα ενημέρωσης διευθυντών Βθμιας εκπαίδευσης από τον αρμόδιο σύμβουλο στο Μουσικό Γυμνάσιο Παλλήνης) αλλά ο αγώνας είναι διαρκής και δύσκολος. Η συσπείρωση και η μαζικότητα των κινητοποιήσεων πρέπει να αποτελέσει το κύριο όπλο στους χώρους που πλήττονται διαρκώς.
Μέχρι σήμερα αντηχούν τα ουρλιαχτά όλων όσων φώναζαν για τις μειωμένες ώρες των εκπαιδευτικών, για τις διακοπές τους, για την ιδιαιτερότητα της εργασίας τους, για τις χαμένες ώρες, τις απεργίες, τους περιπάτους και όλα όσα «κατέστρεφαν» την ελληνική εκπαίδευση. Αυτοί οι ίδιοι, σήμερα, αυτογελοιοποιούνται προσθέτοντας ακόμη ένα κύκλο διακοπών μόνο 4 εβδομάδες πριν τον τρίτο κύκλο των διακοπών του Πάσχα!! Είναι γεγονός ότι η μακροχρόνια (ημερολογιακά) παραμονή του μαθητή στο σχολείο, όπως και η πολύωρη μαθησιακή απασχόλησή του στο σχολικό χώρο οδηγεί σε τελείως διαφορετικό αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκει η παιδαγωγική διαδικασία. Η διακοπή του σχολικού προγράμματος, τόσο σε ημερήσια, όσο και σε μηνιαία βάση είναι επιβεβλημένη, αυτό, όμως, δεν θα το ορίσουν και δεν θα το σχεδιάσουν οι επιχειρηματίες και, πολύ περισσότερο, μια κυβέρνηση που αδιαφορεί για τον τόπο και το εκπαιδευτικό έργο έχοντας μετατρέψει ολόκληρη τη χώρα σε συγκρότημα «λευκών» κελιών όπου, καθημερινά, συνάνθρωποί μας αναγκάζονται να δώσουν, μόνοι τους τέλος στη ζωή τους.

Ιλί Καρέλι

Τολμώ...

εσείς οι χριστιανοί,
ναι σ΄εσάς μιλώ,
εσείς που λατρεύετε τον Εσταυρωμένο
δηλαδή λατρεύετε το μαρτύριο
του Ανθρώπου,
τον βίαιο εξευτελισμό του,
τα βασανιστήρια
και τον μαρτυρικό του θάνατο.
Εσείς που θα κατακλύσετε
τις εκκλησίες με κατάνυξη,
εγωπάθεια και αμετροέπεια,
εσείς που βουρκώνετε
μπροστά στα καρφωμένα χέρια και πόδια,
εσείς που νηστεύετε
γιατί είσαστε χορτάτοι,
εσείς που μεθάτε
με την προσδοκία του παράδεισου,
ναι σ΄εσάς μιλώ,
εσείς που ξαμολήσατε τα τέρατα
με τις στολές και τ΄άρβυλα
να προστατεύσουν τη μακαριότητά σας,
εσείς που λατρεύετε την Ανάσταση
ενώ είσαστε γονατισμένοι,
φοβισμένο ποίμνιο
σε άθλιο μαντρί,
σ΄εσάς μιλώ:
"δίπλα σας ένας άνθρωπος
κατακρεουργήθηκε,
του έβγαλαν τα μάτια, τα νύχια,
του έσπασαν τα πλευρά και τους αστράγαλους,
τον μακέλεψαν μέχρι θανάτου,
ένας άνθρωπος απελπισμένος,
17 χρόνια στα κάτεργα,
μικρό παιδί μπήκε
και βγήκε σε σακκούλα πτωμάτων,
επειδή η κόλαση είναι εδώ,
επειδή σκότωσε τον βασανιστή του
γιατί ζητούσε
μια ανάσα ελευθερίας
που οι σαδιστές με τις στολές
του αρνιόντουσαν επίτηδες,
εσείς όλοι, ω χριστιανοί υποκριτές,
φέτος στην Ανάσταση
λατρέψτε τον Άνθρωπο
που βίωσε το κακό,
το όνομά του Ιλί Καρέλι,
στον επιτάφιό σας
τα χέρια σας θα είναι βαμμένα με αίμα...
---
[άθλιοι πολιτικάντηδες υποκριτές
που είναι η καταγγελία σας;;]

ΦΙΛΟΙ

Τους τελευταίους μήνες νομίζω ότι έχασα κάμποσους φίλους. Βλέπετε το να έχεις άποψη για τα πράγματα, είναι κάτι που ενοχλεί τους μισούς Έλληνες (οι άλλοι μισοί ενοχλούνται από τους προηγούμενους).
Αν εκφράσεις άποψη για την πολιτική, αν συμμετέχεις σε μια κίνηση (όχι κόμμα), αν ασκείς κριτική και, κυρίως, αν εκδηλώνεις ανοιχτά την απέχθειά σου για την ατομική προβολή και την εγωπάθεια, τότε χάνεις "φίλους".
Αν ασκείς ανοιχτά κριτική στους χριστιανούς που υποκρίνονται ότι είναι χριστιανοί τηρώντας μόνο το λειτουργικό και απαξιώνοντας τη σημασία των διδαχών του Ιησού, αν χλευάζεις ανοιχτά αυτούς που νομίζουν ότι ο παράδεισος είναι ένα τεράστιο θέατρο και, επομένως, όσα περισσότερα πληρώσεις τόσο καλύτερη θέση θα βρεις κοντά στη σκηνή [απ' όπου, όμως, ούτε που διανοείσαι ότι με το σήκωμα της αυλαίας θα ξεχυθούν λιοντάρια], αν φτύνεις κατάμουτρα αυτούς που ανέχονται την αδικία και την εκμετάλλευση αλλά, κατά τα άλλα, είναι πιστοί "εν θεώ αδελφοί", τότε χάνεις "φίλους"
Αν προσπαθείς να βοηθήσεις αφιλοκερδώς άλλους συνανθρώπους σου, χαλάς την πιάτσα [του οικονομικά ορθώς σκεπτόμενου άνθρωπου της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς] και βεβαια πάλι χάνεις "φίλους".
Αν δεν σκύβεις το κεφάλι στη δουλειά, εκεί όπου βλέπεις το άδικο και την αλλαζονεία της εξουσίας, αν προσπαθείς να υποστηρίξεις αυτόν που έχασε την αξιοπρέπειά του ικετεύοντας να μη χάσει τη θεσούλα του και συνθλίβεται από τα αδηφάγα γρανάζια ενός απάνθρωπου συστήματος σε μια χώρα που δεν μας χωρά πια, τότε χάνεις "φίλους" γιατί σχεδόν όλοι υποκλίνονται με σεβασμό στην εξουσία και τον θεό-νόμο.
Αν το "πολιτικό" για σένα είναι το ξεπέρασμα του Εγώ, ο θρίαμβος του Εμείς και η κατάκτηση του α-πολίτικου, αν απαξιώνεις την κομματική λογική, τη δογματική παράκρουση, το κάλεσμα των (πολιτικών) σειρήνων που σε καλούν στο νησί τους για να μετατραπούν, αμέσως μετά, σε Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες, αν διατηρείς την πολυτέλεια να σκέφτεσαι έξω από το κομματικό χαρτομάνι και τον ίσκιο του ηγέτη, του καθοδηγητή του ινστρούχτορα, αν για σένα ο "πολιτικός άνδρας" είναι ο απόηχος της πρωτόγονης εποχής και της ανθρώπινης προϊστορίας...τότε, πάλι, χάνεις "φίλους" επειδή η συντριπτική πλειοψηφία λατρεύει την "παράταξη", το κόμμα, τον ηγέτη.
Αν βρίσκεις διέξοδο και ανακούφιση όλο και περισσότερο στην απομάκρυνση από την αγέλη και στον στοχασμό του ανέφικτου, αν καταθλίβεσαι για την ανθρωπότητα και το δυσοίωνο μέλλον της αλλά ξανοίγεσαι σε πελάγη περιπέτειας, πάλης με το άγνωστο και συγκρούσεων μέσα στα τετραγωνικά χιλιοστά του εγκεφάλου σου, τότε χάνεις "φίλους" επειδή ο φίλος αναγνωρίζει την εικόνα του φίλου μόνο στον κίνδυνο και σε κανέναν, σχεδόν, δεν αρέσει το ταξίδι σου.
Αν πιστεύεις στον Έρωτα σε μία εποχή βαρβαρότητας όπου οι σχέσεις έγιναν σπορ, επίδειξη και εγωισμός, αν πιστεύεις ότι Αυτός [ο έρωτας] είναι το μαγικό ραβδί που θα σε κάνει να δεις μέσα στη φτώχεια, στην απληστία, στην εκμετάλλευση, στη λατρεία του εφήμερου, στον θάνατο των ψυχών, το ανθρώπινο μεγαλείο, τη δύναμη για ζωή, την ολοκλήρωση του εαυτού σου, τη στοργή της καθημερινότητας, τη θεμελίωση της θυσίας και την ψυχική ανάταση....ε, τότε χάνεις πολλούς "φίλους" που, ίσως, δεν θα γνωρίσουν ποτέ αυτό για το οποίο εμφανίστηκε ο άνθρωπος σ' αυτό τον κόσμο.
Αν είσαι "διαφορετικός" χάνεις φίλους και μαζεύεις εχθρούς.
Αν είσαι "ασυμβίβαστος" θα τους συσπειρώσεις όλους εναντίον σου.
Αν προσπαθείς να είσαι (όσο το δυνατόν) περισσότερο δίκαιος, θα σταυρωθείς όπως Εκείνος.

Ο Επίκουρος έλεγε ότι η μόνη μέθοδος για να κατακτήσεις την "αταραξία της ψυχής" και να ξεπεράσεις τους φόβους που σου ενσπείρει αυτός ο κόσμος είναι να ζήσεις έτσι ώστε να μη γίνεις αντιληπτός από κανένα: "λάθε βιώσας".
Εμεις επιλέγουμε τον άλλο δρόμο, τον δρόμο που σε οδηγεί στην απώλεια χιλιάδων "φίλων" αλλά και στην αναγνώριση στα άγνωστα πρόσωπα που συναντάς καθημερινά και με τα οποία μοιράζεσαι τον αέρα που αναπνέεις, των λίγων, μοναδικών, αυθεντικών και πραγματικών ΦΙΛΩΝ.

[αφιερωμένο στους παλιούς και καινούργιους φίλους μου,στους γιους μου και την αγάπη μου και, οπωσδήποτε, στους μαθητές μου]

Ο Εβραίος.

Ο Εβραίος δεν είναι κάτι διαφορετικό από όλους τους άλλους ανθρώπους. Έχει κεφάλι, χέρια, πόδια, μύτη, εγκέφαλο, κυβέρνηση. Ο Εβραίος δεν είναι ένα ιδιαίτερο είδος. Ο ίδιος πιστεύει ότι ο λαός του είναι ο εκλεκτός του Θεού. Λέω "πιστεύει" επειδή οι δυστυχείς Εβραίοι των στρατόπεδων συγκέντρωσης δεν νομίζω να πίστευαν στο θεό-σωτήρα πια. Ο Εβραίος, όπως κι ο Έλληνας και πολλοί άλλοι, θεωρεί ότι νομιμοποιείται να απαλλοτριώνει ξένη γη επειδή πριν χιλιάδες χρόνια, κάποιος του είπε ότι ο θεός προόρισε γι αυτόν τη γη της Χανααν. Ο Εβραίος είναι άνθρωπος, ένας απλός άνθρωπος. Πιστεύει μάλιστα ότι όλος ο κόσμος ξεκινάει από αυτόν. Ο Εβραίος, όμως, είναι Αιγύπτιος, μέλος φυλής νομαδικής που αποχώρησε από την Αίγυπτο όταν ήδη εκεί λατρεύαν τον Ακενατόν ως "μοναδικό" θεό (παρεπιμπτόντως ο Ακενατόν ήταν ο βασιλιάς τους και έκανε ότι θα κάνει πολύ αργότερα ο Αύγουστος που θα βάλει του ρωμαίους να τον λατρεύουν ως θεό). Ο Εβραίος άνθρωπος καλλιέργησε το συναίσθημα ότι ανακάλυψε τον ένα και μοναδικό θεό άρα, εξ ορισμού, είναι ο αγαπημένος λαός του θεού.
Ο Εβραίος διάλεξε να μείνει, αφού έφυγε από την Αίγυπτο, στη γη της Παλαιστίνης. Έλα μου, όμως, που εκεί υπήρχαν κι άλλες φυλές και έπρεπε διαρκώς να συγκρούεται με αυτές. Ο Εβραίος είχε εγκέφαλο και παλιά, όμως το ιερατείο του, που ζούσε στη χλιδή, τον παραμύθιαζε συνέχεια ότι σαν εκλεκτός λαός έπρεπε να έχει τη δική του γη. Λες και δεν μπορούσαν να ζήσουν ειρηνικά με άλλους λαούς, λες και ο υπέρτατος λαός έπρεπε να γαντζωθεί σ΄ένα κομμάτι κωλο-ερήμου για να διατρανώσει την ύπαρξή του.
Ο Εβραίος κυνηγήθηκε από τους άλλους "εβραίους", τους χριστιανούς, επειδή σκότωσε τον θεό τους. Χιλιάδες χρόνια ήταν ένας λαός πλάνης επειδή τα συμφέροντα των δυνάμεων είχαν μοιράσει διαφορετικά τον κόσμο. Ελα, όμως, που ασχολούμενος με το χρήμα, το μόνο πράγμα που μπορούσε να κουβαλήσει στους διωγμούς του, πλούτισε! Εφτιαξε τράπεζες, δάνειζε, άρχισε να ελέγχει το παγκόσμιο εμπόριο και, γενικώτερα, πήραν τα μυαλά του αέρα μέχρι που ένας παράφρων άρχισε τη σφαγή. Όχι τυχαία, όλες οι περιουσίες τους κατασχέθηκαν και ο εβραίος κατέληξε τσάμπα εργατική δύναμη μέχρι να αποφασιστεί η ολοκληρωτική λύση, δηλαδή η μαζική εκκαθάρισή του από το πρόσωπο της γης. Εκείνη την εποχή ο εβραίος παρακαλούσε, ικέτευε τον κόσμο να τον κρύψει, εγκατέλειψε τα εδάφη της ευρώπης επειδή ήταν τόπος μαρτυρίου γι αυτόν..
Μετά τον πόλεμο, ο εβραίος βρέθηκε σε πλεονεκτική θέση. Με όλα τα κεφάλαια στις ΗΠΑ, "δάνεισε" όλη την ευρώπη να ανοικοδομηθεί. Πολλοι από τους εβραίους θησαύριζαν πουλώντας όπλα σ΄αυτούς που σκότωναν τους εβραίους, ήταν οι μεγαλοκαρχαρίες που δεν έχασαν τίποτα στον πόλεμο. Οι χιλιάδες εβραίοι που σκοτώθηκαν ήταν η δικαιολογία να αποκτήσει ο εβραίος το κράτος που πάντα ήθελε. Έτσι λοιπόν, ο ΟΗΕ θα του παραχωρήσει κάποια κομμάτια γης στη χώρα της παλαιστίνης (με το έτσι θέλω), σιγοντάρωντας από πίσω τη συνεχή επέκτατική του δράση, βάζοντας άραβες ηγεμόνες-πιονια να βοηθήσουν την κατάσταση.
Σιγά-σιγά, ο Εβραίος έγινε άπληστος. Ηθελε κι άλλη γη, έρημο δηλαδή εδώ που τα λέμε (αλλά η γη είναι γη). Και όσο κέρδιζε με τη βοήθεια των αμερικάνικων κυβερνήσεων που είναι εξαρτημένες από τα μεγάλα εβραϊκά συμφέροντα και κεφάλαια, έγινε αδυσώπητος. Ο Εβραίος δεν θα σταματήσει αν δεν εξαφανίσει κάθε διαφορετική φυλή από τον χώρο του, αυτό λέγεται στην ιστορία "εθνοκάθαρση".
Θα μου πείτε γιατί τα γράφω όλα αυτά. Πάντα η ιστορία γράφεται και με τα δύο χέρια. Αυτό που μαθαίνουμε είναι η ιστορία κάποιων λαών που με φωτιά και τσεκούρι έστησαν ένα κράτος (για να γκρεμιστεί σε λίγα χρόνια ή αιώνες). Το ίδιο έκανε και ο Εγγλέζος και ο Γάλλος και ο Ιταλός και ο Έλληνας και ο Τούρκος και όλοι οι "λαοί"!!
Ο Εβραίος εξολοθρεύει και εξολοθρεύει βγάζοντας τη γλώσσα σ΄ όλο τον κόσμο. Πολλοί επικαλούνται τα λάθη των αράβων (όχι των παλαιστινίων) πριν 50 χρόνια. Αυτά ήταν και εξυπηρέτησαν την πολιτική των ΗΠ και του Ισραήλ. Όταν η χώρα που ζεις κατακτιέται με το έτσι θέλω δεν μπορείς παρά να αντιδράσεις. Και η αντίδραση στην αρχή ή όταν είσαι απελπισμένος είναι τυφλή. Δηλαδή οι Έλληνες θα έπρεπε να σεβαστούν τα δικαιώματα των 500 χρόνων κατοχής και να μη ρίξουν τουφεκιά. Αν νομίζετε ότι ήμασταν και τα καλύτερα παιδιά, σας πληροφορώ ότι είστε βαθιά νυχτωμένοι. Το ίδιο έκαναν οι Ούγγροι με τους Ρουμάνους, οι Ρωσοι με τους Ουκρανούς και άλλες φυλές, οι Τούρκοι με τους Αρμένιους και τους πόντιους, οι ιρακινοί με τους ιρανούς, οι κινεζοι με τους βιετναμέζους και τους μογγόλους, οι αμερικάνοι με τους ινδιάνους και τους μεξικάνους και πάει λέγοντας....
Είναι άλλο, όμως, να κάνεις επιδρομές σε νοσοκομεία, σε σχολεία, σε καταλύματα του ΟΗΕ, σε παιδικούς σταθμους (το 2014) και άλλο να τα βλέπεις αυτά να γίνονται πριν 100, 200, 300 χρόνια. Η σφαγή των παλαιστινίων στη Γάζα και οι ρουκέτες που ρίχνουν στο Ισραήλ, δεν δικαιολογεί με τίποτα τις σφαγές που αυτοί ξεκίνησαν σκοτώνοντας τον μικρό παλαιστίνιο στη Γάζα. Μην τους δικαιολογείτε, είναι στυγνοί δολοφόνοι, είναι διεστραμμένοι σε τέτοιο βαθμό που είναι οσιομάρτυρες όσοι από αυτούς έχουν το τεράστιο θάρρος να τους αντισταθούν από μέσα. Ο Εβραίος θα κερδίσει την Παλαιστίνη αλλά όταν στο Σικάγο, στο Λονδίνο, στη Ν.Υόρκη, στο Βερολίνο, στην Αθήνα, στη Μαδρίτη, εκατοντάδες χιλιάδες λαού κραυγάζουν για τα αίσχη του, τότε, δυστυχώς για τον εβραίο, η νίκη θα είναι πύρρεια και όσες "αυτοκρατορίες" επαναπαύτηκαν στο θρόνο τους γκρεμίστηκαν αργά ή γρήγορα.
Ο Εβραίος είναι ένας άνθρωπος, δεν διαφέρει σε τίποτα από όλους εμάς. Θα μπορούσε πολύ εύκολα να βρεθεί μια λύση όταν δεν κυβερνούσαν οι δικτατορίες στον πλανήτη. Δεν είναι τυχαίο το ότι οι Παλαιστίνιοι είναι αποκλεισμένοι και από τους ομόφυλούς τους, τους Αιγύπτιους (βλέπετε οι ΗΠ έπαιξαν και εκει το παιχνίδι της δικτατορίας όταν οι εκλογές δεν έβγαλαν αυτό που ήθελαν).
Ο Εβραίος δεν γεννιέται εγκληματίας, γίνεται και ο μόνος τρόπος για να τελειώσει αυτή η ιστορία (οχι μόνο στη Γάζα αλλά και σε όλο τον κόσμο) είναι να καταλάβει ότι πρώτα από όλα είναι Άνθρωπος και μετά εβραίος ή, για να χρησιμοποιήσουμε μια φράση του Μαρξ, η σωτηρία για τους εβραίους είναι μόνο η άρνηση και απόρριψη της "εβραϊκότητάς" τους!
--------
η ιστορία δείχνει πως πουθενά οι εθνοκαθάρσεις δεν έφεραν αποτέλεσμα. Σε 200, 100, 50, 10 χρόνια και Αρμένιοι υπάρχουν και Έλληνες και Γεωργιανοί και Μολδαυοί και Βάσκοι και Κορσικανοί και θιβετιανοι και Ταμιλ και ... και.... και...

Τους έχω συχαθεί

[παραφράζοντας τον Β. Μπίρμαν]

τα μικρά ανθρωπάκια που ξαπλώνουν στην άμμο,
φραπέδες, τσιγάρα, κοιλιακούς, τίποτα άλλο,
γερόντια και νέοι που φαντάζουν σπουδαίοι
δεν βλέπουν τριγύρο, δεν νοιάζονται τι φταίει,
τους έχω βαρεθεί..

ενστόλους χαφιέδες με μπότες και γκέτες,
ερπετά που λουφάζουν κρατώντας σημαίες,
φασίστες, λαμόγια, κρετίνοι με λόγια,
ψυχές πουλήμένες, το χρήμα μετράνε κρατώντας ρολόγια,
τους έχω συχαθεί...

λολίτες χαμένες στου δικτύου το νήμα,
αγόρια που κοιτάζουν το κινητό αντι το κύμα,
φατσούλες με γέλια στα μπαρ και τους δρόμους
αυτούς που αγνοούνε τις σφαγές και τους τρόμους,
τους έχω βαρεθεί...

ανθρώποι και νέοι χαμένοι στο μπάφο,
αυτούς που δεν βλέπουν της ζωής το ναυάγιο,
αυτούς που νομίζουν πως η ζωή ειναι μια μέρα,
αυτούς που δεν βλέπουν αστέγους πιο πέρα,
τους έχω συχαθεί...

αυτούς που σκυμμένοι ζουν μέσα στο τέλμα,
αυτούς που το χρήμα λατρεύουν σαν γεύμα,
αυτούς που σφαλίσαν παραθύρια και πόρτες
και μεσ' την ψυχή τους αισθάνονται πόρνες,
τους βλέπω τριγύρω.....

αυτούς που παλεύουν, αυτούς που ματώνουν,
για μια ελπίδα πεθαίνουν και λυώνουν,
αυτούς που κρατάνε της ζωής μας τη σπίθα,
αυτούς που θα κτίσουν τα καινούργια μας σπίτια,
στους ώμους σηκώνω,
μαζί τους ματώνω....

Τέσσερις Παλμοί

Μία είναι η αλήθεια στις μέρες μας
ότι ο κόσμος έχει πληγές
κι αν ψάξεις να βρεις τις σφαίρες μας
θα καταφέρουμε να βρούμε τις πηγές.

Δυό πίκρες πήρα σήμερα,
τη μία μετά την άλλη,
εκεί που τα όντα είναι ήμερα
ο άνθρωπος πατάει τη σκανδάλη

Τρεις καρδιές έχουμε  όλοι μας
νους, ψυχή και πράξη
λες κι εξαφανίζονται οι δόλοι μας
όμως αυτός αναλαμβάνει δράση

Τέσσερις θάνατοι υπάρχουν στον κόσμο,
του σώματος, του πνεύματος, της καρδιάς και της ζωής,
ένας όμως προκαλεί πιο πολύ πόνο,
αυτός που στερεί την ελευθερία της ψυχής..

Ζωή Κακούδη

[Ζωή καλωσόρισες στην ποίηση]